ต่กล้วยไม้กลืนกินนี่ตายแล้ว มันเหลือแค่เมล็ด” เจี้ยนเฉินถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า
“นายท่าน กล้วยไม้กลืนกินเติบโตขึ้นจากเมล็ดเช่นนี้ เมล็ดในมือท่านมีค่าเท่ากับลูกของกล้วยไม้กลืนกินที่ตายไป ท่านแต่ต้องหยดเลือดของท่านลงบนเมล็ดเพื่อที่มันจะได้รับรู้ตัวตนของท่าน ด้วยวิธีนี้เมื่อมันเติบโตขึ้นมา มันจะถือว่าท่านเป็นเจ้าของมัน ยิ่งกว่านั้นเลือดของท่านก็เป็นเลือดบรรพกาล ดังนั้นกล้วยไม้กลืนกินนี่จะพัฒนาเพราะเลือดของท่าน กล้วยไม้นี่เป็นสิ่งมีชีวิตพิเศษ มันเติบโตได้อย่างรวดเร็ว ข้าเชื่อว่ามันจะช่วยท่านได้อย่างมากในไม่ช้า” น้ำเสียงอันนุ่มนวลของฉิงโซวดังขึ้นในหัวของเจี้ยนเฉิน เร่งให้เขาหยดเลือดใส่เมล็ดกล้วยไม้นี่
เจี้ยนเฉินไม่ได้หยดเลือดของเขาลงไปทันที เขากลับขอเมล็ดนี้จากเฉินหลง ยังไงซะกล้วยไม้กลืนกินนี่ก็ถูกเฉินหลงทำลายลงได้ ดังนั้นนี่จึงเป็นของของอีกฝ่าย
“เมื่อเจ้าสนใจมันก็เอามันไปเถอะ” เฉินหลงไม่ได้รังเกียจ อันที่จริงเขากับเจี้ยนเฉินก็ผ่านอะไรมาด้วยกันมากมายระหว่างการเดินทางจากที่ราบเมฆา พวกเขาผ่านการต่อสู้เป็นตายมาด้วยกัน พวกเขาถือว่าเป็นมิตรที่ดีต่อกัน เจี้ยนเฉินไม่ลังเลอีกต่อไป เขาหยดเลือดบรรพกาลลงบนเมล็ด จากนั้นเลือดก็จมลงไปในเมล็ดเงียบ ๆ
หลังจากที่ดูดซับเลือดเข้าไป พลังชีวิตในเมล็ดเหมือนจะแข็งแรงขึ้น ในเวลาเดียวกันมันก็เปล่งแสงออกมาสว่างกว่าเดิม
“เมล็ดนี่พัฒนาจริง ๆ การพัฒนาอาจจะต้อง
