ษะพิเศษบางอย่างซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงหลบหลีกการรับรู้ของเราได้” ไป่เฮอพูดขึ้นมา นางกางมือออกพร้อมกับกล้วยไม้สีแดงที่ลอยอยู่บนฝ่ามือก่อนที่มันจะพุ่งเข้าใส่เฉินหลง
กล้วยไม้ขยายตัวออกกว้างหลายสิบเมตรในทันที แต่ละใบนั้นใหญ่และเปล่งแสงสีแดงออกมา มันกลืนกินเฉินหลงจากด้านบน ใบไม้แต่ละใบพันรอบตัวเขาไว้ พยายามกินเขาเข้าไป
กล้วยไม้นี้แต่เดิมเป็นแค่เมล็ด มันร่วงลงมาจากอวกาศก่อนจะมาตกตรงหน้าไป่เฮอโดยบังเอิญ ไป่เฮอรู้ว่าเมล็ดนี้พิเศษเพราะมันมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง ดังนั้นนางจึงปลูกมันขึ้นมา เมล็ดนี้สุดท้ายก็กลายเป็นกล้วยไม้ที่งดงาม สุดท้ายมันเติบโตขึ้นมาจนมีสภาพเช่นตอนนี้จากการกลืนกินเลือดเนื้อของผู้บ่มเพาะซึ่งทำให้มันแข็งแกร่งอย่างมาก
เมื่อโดนรัดโดยกล้วยไม้นี้แล้ว แม้แต่ราชาเทพช่วงปลายก็ไม่อาจจะหนีได้
ตลอดหลายปีมานี้มีราชาเทพนับไม่ถ้วนที่ต้องตายเพราะกล้วยไม้นี้
ตอนที่กล้วยไม้นั้นพุ่งเข้าใส่เฉินหลง ทั้งสามคนต่างก็จับตาดูเขาไว้ เฉินหลงนั้นอ่อนแอเป็นแค่ราชาเทพช่วงต้นแต่เขากลับดูผิดปกติ เขาสามารถหลบหลีกการรับรู้ของทั้งสามได้และทำให้ความสามารถที่เฮยหยามีนั้นไร้ค่า
ปัง !
ตอนนั้นเองกล้วยไม้ที่กินเฉินหลงเข้าไปกลับระเบิดออก กล้วยไม้กระจายออกเป็นชิ้น ๆ
สีหน้าของทั้งสามคนเปลี่ยนไปอย่างมาก พวกนั้นต่างก็อึ้ง ทั้งสามจับตาดูอยู่ตลอดแต่ก็ไม่พบอะไรที่ผิดปกติ
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ” เฮยหยาพูดเสียงส
