นอวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ก็มอบเงินส่วนแบ่งไม่กี่ตำลึงเงินที่อวิ๋นเจียวควรได้รับในช่วงเวลานี้ให้กับนาง
อวิ๋นเจียวไม่ได้ปฏิเสธ รับเงินมาเก็บไว้ บางครั้งความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์การให้ฝ่ายเดียวไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป สิ่งสำคัญคือ ‘ความเท่าเทียม’
การมี ‘ความเท่าเทียม’ เป็นพื้นฐาน ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์จึงจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น
เนื่องจากต้องเข้าไปหาเลือกร้านในตำบล ฉี่เสียงจึงเป็นคนเก็บเงินสิบตำลึงเงินนั้นไว้ พอตกลงกันได้แล้ว ฉี่เสียงและคนอื่นๆ ก็ไปเตรียมข้าวของรวมถึงวัตถุดิบเพื่อเตรียมตัวตั้งร้านขายในวันรุ่งขึ้น ส่วนเรื่องหาร้าน ค่อยๆ หาไปก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อน
ตกเย็น สมาชิกสี่คนในครอบครัวนั่งกินข้าวด้วยกันในห้องโถง อวิ๋นเจียวสั่งให้บ่าวไพร่ไปทำงานอื่นก่อน จากนั้นจึงเล่าเรื่องของตัวเองให้ทุกคนฟัง
เรื่องคำโกหกเกี่ยวกับนักพรตที่ภูเขาหลงหู่นั้น นางต้องอธิบายให้ทุกคนในครอบครัวฟัง ไม่อย่างนั้นนางคงไม่สบายใจ
“…ท่านนักพรตแตะที่หน้าผากของข้าเบาๆ แล้วก็มีอะไรบางอย่างไหลเข้ามาในหัวข้ามากมาย ข้ายังไม่ทันตั้งตัว ท่านพ่อท่านแม่ก็เตรียมตัวกลับหมู่บ้านไหวซู่แล้ว จากนั้นข้าก็ล้มป่วยเป็นไข้ หลังจากหายป่วยแล้ว ในหัวข้าก็มีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา”
คนเราเมื่อพูดโกหกหนึ่งคำ ก็ต้องใช้คำโกหกอีกมากมายเพื่อ
