จ ข้าจะไปแจ้งความที่ศาลาว่าการเอง ข้าก็ดูออกแล้ว วันนี้แม้จะเชิญผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านมาเป็นพยาน ทุกคนต่างก็รู้เรื่องนี้ดีอยู่แก่ใจ แต่ท่านพ่อยังคงไม่เห็นข้าเป็นลูก ไม่เห็นฉี่ซานเป็นหลานจะไม่ยอมรับเรื่องนี้ เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรจะพูดกันแล้ว!”
พอได้ยินอวิ๋นโส่วจงยืนกรานจะไปแจ้งทางการ เจียงต้าไห่ก็ร้อนรนขึ้นมาทันที เขารีบกล่าว “พี่รอง ข้าเป็นพยานได้ คนที่ผิดจริงๆ คืออวิ๋นเหมยเอ๋อร์ นางเป็นคนแย่งเอาจี้คล้องวิญญาณที่ทำจากทองของต้าเป่าไป ต้าเป่าถึงได้คลุ้มคลั่ง เรื่องนี้จริงแท้ทุกประการ พี่รองไปสืบดูก็ได้ วันนั้นต้องมีแขกที่มาร่วมงานเลี้ยงเห็นเหตุการณ์แน่”
เถาซื่อไม่คิดว่าเจียงต้าไห่จะหักหลังอวิ๋นเหมยเอ๋อร์เร็วขนาดนี้ นางโกรธจนแทบสิ้นสติ กำลังจะเอ่ยปากพูดบางอย่าง ทว่าอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์เป็นคนที่กลัวสามี ยิ่งเจียงต้าไห่ส่งสายตาปราม อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์จึงรีบปิดปากเถาซื่อแล้วพยุงนางเข้าไปในห้อง
ผู้เฒ่าอวิ๋นมองอวิ๋นโส่วจงที่ดูเย็นชา รู้ดีว่าเจ้ารองคงไม่ยอมจบเรื่องนี้ลงง่ายๆ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกัดฟันลุกขึ้นยืน เดินไปหาอวิ๋นโส่วจง “โส่วจง เจ้ารอง พ่อคุกเข่าขอร้องเจ้าแล้ว เรื่องนี้ไปถึงศาลาว่าการไม่ได้ เจ้าห้าน้องชายของเจ้ายังต้องสอบรับราชการ เหมยเอ๋อร์ยังไม่ได้แต่งงาน…”
พูดจบเ
