ขาก็กำลังจะคุกเข่าลง อวิ๋นโส่วกวงและอวิ๋นโส่วเย่ารีบเข้ามาประคองไว้ ไม่ให้เขาคุกเข่าแตะพื้น “พวกเจ้าสองคนมันอกตัญญู ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะขอร้องเจ้ารอง ขอร้องให้เขาไว้ชีวิตครอบครัวพวกเรา! ขอร้องอย่าให้ข้าต้องตรอมใจตายเลย!”
“ฮือๆ… พี่ใหญ่ ข้ากลัว” อวิ๋นเจียวเห็นดังนั้นก็ร้องไห้ขึ้นมาทันที อวิ๋นฉี่เยว่รีบปลอบนาง “เจียวเอ๋อร์อย่ากลัว มีท่านพ่อท่านแม่และพี่ใหญ่อยู่ทั้งคน”
“แต่ท่านปู่จะคุกเข่าขอร้องท่านพ่อ แล้วยังบอกว่าลุงใหญ่กับอาสามห้ามไม่ให้เขาคุกเข่าก็เท่ากับเป็นลูกอกตัญญู แต่ข้าเคยได้ยินมาว่า บิดามารดาคุกเข่าให้บุตรธิดา บุตรธิดาจะต้องถูกฟ้าผ่า ท่านปู่ต้องการให้ท่านพ่อถูกฟ้าผ่าตายอย่างนั้นหรือ? ข้ากลัว!”
ฮึ! ใครใช้ให้เจ้ามาบังคับท่านพ่อข้าเล่า! อวิ๋นเจียวคร่ำครวญจนผู้เฒ่าอวิ๋นต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงท้องไป
อวิ๋นฉี่เยว่พูดต่ออย่างเฉียบคม “เจียวเอ๋อร์อย่ากลัว ท่านปู่จะอยากให้ท่านพ่อตายได้อย่างไร ท่านพ่อก็เป็นลูกชายแท้ๆ ของท่านปู่ คงไม่ใช่ว่าท่านปู่จะสนใจแค่ลูกสาวกับลูกเขย ไม่สนใจชีวิตความเป็นอยู่ของหลานๆ หรอกกระมัง!”
“ยิ่งไปกว่านั้น ลุงใหญ่ อาสามรวมถึงบ้านของเรายังต้องมอบเงินเลี้ยงดูให้ท่านปู่ปีละสามสิบตำลึงเงิน คงไม่ใช่ว่าลูกที่ไม่ให้เงินบิดามารดาจะเป็นลูกกตัญญู ส่วนลูกที่ให้เ
