งินบิดามารดากลับกลายเป็นลูกอกตัญญู ต้องถูกฟ้าผ่าจากสวรรค์กระมัง?”
สีหน้าของหัวหน้าตระกูลอวิ๋นบึ้งตึง เขาตำหนิผู้เฒ่าอวิ๋น “เจ้าสามพอได้แล้ว ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างพ่อลูกจะถูกเจ้าทำลายจนหมดสิ้นแล้ว! คนเราต้องรู้จักรักษาบุญวาสนาให้ดี เจ้าต้องรู้ว่าใครเป็นคนดูแลเจ้า!”
“ยังต้องการอะไรจากเจ้ารองของเจ้าอีก เงินค่าเลี้ยงดูเขาก็ฝากไว้ที่หมอให้อีกต่างหาก เผื่อเจ้าเจ็บป่วยจะได้มีเงินรักษา ลูกชายเช่นนี้ ลองมองรอบหมู่บ้านเรา หรือแม้แต่ทั่วตำบลไป๋อวิ๋นดูสิว่าหาได้อีกสักคนหรือไม่?”
เฮ้อ… ผู้เฒ่าอวิ๋นถอนหายใจยาว ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทางสิ้นหวัง
จากนั้นหัวหน้าตระกูลอวิ๋นจึงปรึกษากับผู้อาวุโสท่านอื่นๆ “อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ประพฤติตนไม่ดี ไม่เพียงแต่ขโมยของผู้อื่นหลายครั้งหลายครายังไม่สำนึกผิด ตอนนี้ยังถึงขั้นแย่งเอาจี้คล้องวิญญาณที่ทำจากทองของคนบ้า”
“ก่อเรื่องวุ่นวายแล้วยังผลักคนบริสุทธิ์ไปรับมีดแทนอีก ตระกูลอวิ๋นของเรามิอาจมีบุตรสาวเช่นนี้ได้! นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขับไล่อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ออกจากตระกูลอวิ๋น! มิให้ทำลายชื่อเสียงของสตรีตระกูลอวิ๋นทำให้การแต่งงานของหญิงสาวตระกูลอวิ๋นต้องมัวหมอง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าผู้เฒ่าอวิ๋นพลันซีดเผือด ดวงตาขุ่นมัวฉายแววไม่อยากเชื่อ “อะไรนะ… พี่ใหญ่ ท่านพู
