กันและลงมาใกล้ ๆ พร้อมกับคลื่นกระเพื่อมของน้ำ
ชายชราสามคนปรากฏตัวอย่างเงียบ ๆ บนดาดฟ้า พวกเขาเงยหน้ามองพวกมันอย่างหวาดกลัว
ทั้งสามคนเป็นผู้อาวุโสที่เจี้ยนเฉินได้พบกันด้านบนของยานอวกาศ
“สัตว์อวกาศโจมตี ทุกคนระวัง ! ”
หงโม่ที่ยืนอยู่ตรงกลางคำราม เสียงของเขาชรา แต่ก็เต็มไปด้วยพลังงาน ด้วยการส่งเสริมจากค่ายกลของยานอวกาศทำให้เสียงของเขาดังไปทั่วทุกซอกทุกมุมไม่เว้นแม้แต่ซอกเล็กซอกน้อย
“สัตว์อวกาศ ! ” เจี้ยนเฉินมึนงง เขาเงยหน้ามองอย่างตะลึง ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็หรี่ลง
เกิดเงาที่ใหญ่โตวนเวียนอยู่เหนือเรือรบมิติ มันเป็นดังเมฆทมิฬที่บดบังทั้งแสงดวงอาทิตย์และแสงดาว
เนื่องจากตัวมันเองก็เป็นสีดำและอยู่ใกล้กับสีสันของมิติด้านนอก มันจึงยากที่จะพบการคงอยู่ของมันโดยมองอย่างไม่ระมัดระวัง
“นี่เป็นสัตว์อวกาศงั้นหรือ ? มันใหญ่มาก ! ” เจี้ยนเฉินตกใจอย่างมาก ยานอวกาศมีความยาวหลายสิบกิโลเมตร มันใหญ่มากในสายตาของเขา แต่เมื่อเทียบกับสัตว์อวกาศที่บินวนเวียนอยู่ด้านบน มันก็เหมือนกับมดเจอช้าง
สัตว์อวกาศนั้นมัขนาดเท่ากับดาวเคราะห์อย่างแท้จริง
ในเวลาเดียวกัน หญิงชราที่มีผมสีเทาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากห้องโดยสารขั้นสูง มีอาการเหนื่อยอ่อนปรากฏในดวงตาของนาง ขณะที่นางถอนหายใจเบา ๆ “ข้าไม่คิดเลยว่าจักรพรรดิสัตว์อสูรเนบิวล่าจะมาปรากฏที่นี่ ข้าไม่อาจอยู่บนยานอวกาศได้อีกต่อไป เฮ้อ~ ข้าหนีมาหลายปีแล้ว ข้าสงสัยว่าจะต้องหนีอีก
