เมื่อได้ยินคำว่าชดใช้ค่าทำขวัญ สีหน้าของอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ก็พลันแย่ลง นางกำลังจะเอ่ยปากพูด ทว่าเจียงต้าไห่กลับจ้องมองนางจนต้องกลืนคำพูดลงท้องไป
แต่เถาซื่อกลับโวยวายขึ้นมาว่า “บ้านเจ้ารองไม่มีเงินซื้อยาหรือไร? เป็นเจ้าของที่ดินมากมายจะไม่มีเงินเชียวหรือ? จะมาเอาเปรียบพ่อแม่กับน้องสาวของตัวเองหรือ?”
“เขาไม่เลี้ยงดูพ่อแม่ที่แก่เฒ่า น้องสาวที่แต่งออกไปแล้วมาเลี้ยงดูข้าเขากลับทนไม่ได้หรืออย่างไร? จะเอาค่าทำขวัญหรือ? เอาชีวิตยายแก่ๆ คนนี้ไปสิ! ยังจะให้พวกข้าได้ใช้ชีวิตอยู่หรือไม่?”
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมองเถาซื่ออย่างไม่พอใจ ในสายตามีแต่ความสมเพชและรังเกียจจนไม่อาจปิดบังได้
สีหน้าของหัวหน้าตระกูลอวิ๋นและผู้ใหญ่บ้านต่างก็มืดครึ้ม โดยเฉพาะผู้ใหญ่บ้านเรื่องค่าชดเชยนี้เขาเป็นคนเสนอขึ้นมาเอง การกระทำของเถาซื่อเช่นนี้ เท่ากับตบหน้าเขา
“ฮึ แต่โบราณกาลฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ทำร้ายร่างกายต้องชดใช้ด้วยเงิน! ทำไมเล่า เพียงเพราะอวิ๋นโส่วจงเป็นบุตรชายคนที่สองของอวิ๋นเจียชางจึงสมควรถูกพวกเจ้ารังแกหรือ ลูกชายถูกทำร้ายจนสลบแล้วยังจะให้เขาเงียบอีกหรือ?”
ผู้เฒ่าอวิ๋นถูกผู้ใหญ่บ้านตำหนิ ใบหน้าประเดี๋ยวเขียวคล้ำประเดี๋ยวซีดเผือด หัวหน้าตระกูลอวิ๋นก็จ้องมองเขาด้วยสายตาตำหนิ
