เขาจึงตวาดเถาซื่อด้วยความโกรธ “เจ้านี่พูดจาเหลวไหลอะไร รีบหุบปากไปเลย ตอนที่ผู้ชายเขากำลังพูดคุยกัน มีที่ไหนที่ผู้หญิงจะมาสอดปากได้?”
เถาซื่อไม่ยอม นางลื่นไถลลงมาจากเก้าอี้ทิ้งตัวบนพื้นแล้วร้องไห้โวยวายเสียงดังลั่น “โธ่เอ๊ย จะฆ่ากันให้ตายเลยหรือ ยายแก่ๆ เช่นข้า พอแก่ตัวลงกลับถูกลูกชายตัวเองรังแกจนตาย!”
“อวิ๋นเจียชาง ตอนนั้นข้าอายุเพียงสิบกว่าปียังสาวอยู่แท้ๆ แต่กลับยอมแต่งงานกับเจ้าที่เป็นพ่อม่ายลูกติด ยายแก่ๆ คนนี้ไม่เคยรังเกียจเจ้าแม้แต่น้อย ดูแลปรนนิบัติเจ้าอย่างดี เลี้ยงดูลูกๆ ของเจ้าอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม่เลี้ยงคนนี้ไม่เคยทำอะไรผิดต่อมโนธรรมสักนิด แต่พอแก่ตัวลูกชายแท้ๆ ของตัวเองกลับถูกเนรเทศไปเข้าร่วมกองทัพ ตอนนี้พวกเจ้ายังจะมาบังคับข้าให้ตายอีก…”
ทุกคนในครอบครัวของอวิ๋นโส่วจงมองดูพฤติกรรมของเถาซื่อด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังดูละครงิ้ว ท่าทีเช่นนี้ของนาง คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านต่างก็เอือมระอาเต็มที
ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนตัวสั่น ชี้กล้องยาสูบไปที่นางแต่ก็พูดอะไรไม่ออก สุดท้ายเขาก็พูดออกมาได้เพียงไม่กี่คำ “ยายแก่นี่ โวยวายอะไรนักหนา เจ้ารองก็ยังไม่ได้พูดอะไรเลย นี่ก็เป็นเพียงแค่คำแนะนำของผู้ใหญ่บ้านเท่านั้น” น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความหมายว่าจะให้อวิ๋นโส่วจงย
