อมถอย
แต่ว่า ทำไมพวกเขาต้องยอม? ทุกคนในครอบครัวอวิ๋นโส่วจงต่างหัวเราะเยาะในใจ
ทันใดนั้นเจียงต้าไห่ก็รีบลุกขึ้นไปพยุงเถาซื่อขึ้นมาพร้อมกับโค้งคำนับผู้ใหญ่บ้านและอวิ๋นโส่วจง “ผู้ใหญ่บ้าน พี่รอง วางใจเถิด ค่ารักษาพยาบาลข้าต้องจ่ายแน่นอนขอรับ พี่รองเอาเช่นนี้เถิด ข้าขอส่งเงินสิบตำลึงไปให้ที่บ้านท่านก่อน รอหลานชายหายดีแล้วค่อยคิดบัญชีกัน ข้าจะนำเงินที่เหลือไปมอบให้”
ท่าทีที่สุภาพอ่อนน้อมของเขาได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสที่อยู่ในเหตุการณ์ แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูลอวิ๋นก็คลายสีหน้าลง
หัวหน้าตระกูลอวิ๋นตบบ่าผู้เฒ่าอวิ๋นเบาๆ “เจ้าสาม ลูกเขยของเจ้าช่างรู้เหตุผลจริงๆ”
แต่พอได้ยินว่าจะต้องจ่ายเงินสิบตำลึงเถาซื่อก็โวยวายขึ้นมาทันที “อะไรนะ สิบตำลึง ซื้อยาหน่อยเดียวต้องใช้เงินมากมายขนาดนั้นที่ไหน? มันทำมาจากทองคำหรือเงินกันแน่ ถึงได้ราคาตั้งสิบตำลึง”
อวิ๋นโส่วจงได้ยินดังนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าว่าเรื่องนี้ไปคุยกันที่ศาลาว่าการดีกว่าขอรับ หากศาลาว่าการตัดสินว่าไม่ต้องจ่ายข้าอวิ๋นโส่วจงก็ยอม!”
เจียงต้าไห่รีบยิ้มเจื่อนๆ “พี่รอง ดูท่านพูดสิ เรื่องนี้ไม่ต้องถึงกับไปขึ้นศาลาว่าการหรอกขอรับ ท่านอย่าถือสาคำพูดของท่านแม่เลย นางใช้เงินอย่างประหยัดมาทั้งชีวิต ตัดใจใช้เงินมากๆ ไ
