ง แต่ละก้าวของพวกเดินได้ในระยะหลายร้อยเมตร เพียงไม่กี่ก้าวทั้งสามคนก็ผ่านกำแพงและเข้ามายังสังเวียนโดยตรง
เมื่อพวกเขาเข้าในสังเวียนเป็นตาย นั้นหมายถึงการฆ่าล้างก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว ไม่มีใครสามารถออกไปได้จนกว่าจะมีการตัดสินว่าใครเป็นผู้ชนะ
“หัวหน้า!”
ตาของฉิงฟ่านเบิกกว้างทันทีเมื่อราชาหมาป่ามาถึง ราวกับว่าพวกเขาพบแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์และมีความหวังและความมั่นใจมากขึ้น ขณะที่เจี้ยนเฉิน, ไคยะและปรมาจารย์เฉินหลงดึงดูดความสนใจ ราชาหมาป่าเดินเข้าหาพร้อมกับมีเจตนาร้ายวาบผ่านดวงตาของฉิงฟ่าน เขาชักกริชออกมาอย่างเงียบ ๆ และแทงไปที่หัวใจของเจี้ยนเฉิน
กริชแว่บแสงสีน้ำเงินออกมา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเย็นยะเยือกจนทำให้ผู้คนหนาวสั่น ทั้งตัวมันยังเต็มไปด้วยพิษที่ทรงพลังเคลือบไว้อีกที
การโจมตีของฉิงฟ่านประสบความสำเร็จอย่างไม่น่าเชื่อ กริชแทงทะลุเสื้อผ้าของเจี้ยนเฉินตรง ๆ และใบมีดก็สัมผัสหน้าอกของเจี้ยนเฉิน
ฉิงฟ่านมีความสุขอย่างมากเมื่อเห็นว่าการลอบโจมตีสำฤทธิ์ผล อย่างไรก็ตามใบหน้าของเขาก็แข็งค้างอย่างรวดเร็วเมื่อเขามองไปที่หน้าอกของเจี้ยนเฉินพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง มีความไม่อยากจะเชื่อเต็มใบหน้าของเขา
แม้ว่ากริชจะแทงไปที่หน้าอกของเจี้ยนเฉิน แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เกิดแผล มันไม่ทะลุผิวหนังของเขาด้วยซ้ำ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งแรงต้านที่ผลักดันกลับมาที่มือขวาของเขาทำให้เขารู้สึกเหมือนแทงเข้าไปที่แผ่นเหล็ก
“มะ-มั
