่ซาน นางหลับไปประมาณสามชั่วยามก็พลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง
“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?” โม่ซ่านที่เฝ้าอยู่ข้างๆ รีบลุกขึ้นปรนนิบัติ อวิ๋นเจียวโบกมือปฏิเสธ “ไปตักน้ำมาให้ข้าล้างหน้าบ้วนปากเถิด ข้าแต่งตัวเองได้ อ้อ ตอนนี้ยามใดแล้ว”
โม่ซ่านตอบ “ยามเว่ย [1] หกเค่อแล้วเจ้าค่ะ”
ยังทันเวลา อวิ๋นเจียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก เดิมทีนางตั้งใจจะให้โม่ซ่านมาปลุกในยามเว่ย แต่ไม่นึกเลยว่านางจะเผลอหลับไปในอ่างอาบน้ำ ร่างกายของเด็กตัวเล็กๆ ทนความเหนื่อยไม่ไหวจริงๆ
อวิ๋นเจียวเลือกสวมใส่ชุดกระโปรงสีม่วงอ่อน หวีผมอย่างลวกๆ แล้วมัดเป็นมวยหลวมๆ ที่ท้ายทอย โม่ซ่านตักน้ำกลับมา อวิ๋นเจียวรีบล้างหน้าบ้วนปาก โดยไม่สนใจจะกินข้าวก่อนแล้วรีบตรงไปที่ห้องของอวิ๋นฉี่ซานทันที
ฟางซื่อเห็นนางเข้ามาจึงรีบลุกขึ้น “เจียวเอ๋อร์ เจ้าตื่นแล้วรีบไปกินข้าวเถิด”
อวิ๋นเจียวโบกมือปฏิเสธ “ท่านแม่ ท่านออกไปเฝ้าประตูให้ข้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะสวดมนต์ภาวนาให้พี่รอง หากเลยเวลาแล้วจะไม่เป็นผล”
อามิตาพุทธ! ขอบคุณความงมงายในยุคต้าเยี่ยนี้จริงๆ มิเช่นนั้นนางคงหาทางอธิบายการกระทำของตนเองได้ยาก
ได้ยินดังนั้นฟางซื่อก็ไม่กล้าเสียเวลา แต่พอคิดว่าเมื่อคืนอวิ๋นเจียวนั่งสวดมนต์ภาวนาทั้งคืนจนไม่ได้นอนก็หยุดฝีเท้าลง “เจียวเอ๋อร์ เจ้ากิ
