ลงมาใส่ซีหยู มันทำให้นางตะลึงทันที และนางก็เริ่มโซเซอย่างหนักจนเกือบล้มลงกับพื้น นางซีดเซียวไปทั้งตัว
ซีหยูตกตะลึงขณะที่นางจ้องไปที่กองเลือดและอวัยวะที่แยกไม่ออก จิตใจของนางกำลังจะล่มสลาย น้ำตาไหลอาบแก้มของนางอย่างไม่สามารถควบคุมได้
“หยานเอ๋อ… หยานเอ๋อ…” ซีหยูพึมพำกับจิตใต้สำนึก นางอดไม่ได้ที่จะคิดถึงผู้หญิงในอดีตที่เต็มไปด้วยความร่าเริง จิตใจของนางแตกสลาย
นางกับโม่หยานสนิทกันมากจนไม่มีใครสามารถเข้าใจได้ อาจกล่าวได้ว่าโม่หยานเป็นคนที่ใกล้ชิดนางที่สุดในโลก นางผูกพันกับโม่หยานมากกว่าพ่อบุญธรรมโม่ซิงเฟิงเสียอีก
ในเวลานี้จักรพรรดิซีและจักรพรรดินีก็เดินเข้ามาใกล้ จักรพรรดิซีเหลือบดูกองเลือดก่อนที่จะนั่งลงข้าง ๆ ซีหยู เขาวางมือบนไหล่ของนางและปลอบนางว่า “หยูเอ๋อไม่ต้องกังวลและไม่ต้องรู้สึกเศร้า พ่ออยู่ที่นี่แล้ว”
