ไม่… ไม่ใช่แล้ว พี่รองจะไปฟ้องที่ศาลาว่าการ! หลังจากที่เจียงต้าไห่ได้สติ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าสิ่งที่อวิ๋นโส่วจงพูดหมายความว่าอย่างไร ใบหน้าของเขาพลันซีดเผือด
รู้กันดีว่าชาวบ้านต่างหวาดกลัวศาลาว่าการยิ่งนัก ไม่ว่าจะมีเหตุผลหรือไม่ หากขึ้นศาลาว่าการไปแล้วย่อมต้องสูญเสียอะไรไปบ้างไม่มากก็น้อย กระบองในมือของเจ้าหน้าที่ทางการมีไว้ทำอะไรเล่า?
มันไม่ใช่เอาไว้ประดับเสียหน่อย อวิ๋นโส่วจงพูดถูก ลูกชายของเขาเป็นบ้าก็จริง แต่หากเรื่องนี้ไปถึงศาลาว่าการ เขาต้องถูกตัดสินว่าเลี้ยงดูลูกไม่ดี ปล่อยปละละเลยให้บุตรชายก่อเรื่องร้ายแรง ถึงเวลานั้นคงไม่ใช่แค่ถูกโบยเท่านั้น
“พี่รอง พี่รอง ท่านฟังข้าก่อน เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของต้าเป่า!” เจียงต้าไห่ที่คิดจนกระจ่างแล้ว รีบวิ่งไล่ตามหลังอวิ๋นโส่วจงไป ขณะนี้หลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ
ส่วนอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์ยังไม่เข้าใจ สิ่งที่ดังก้องอยู่ในหัวของนางคือคำพูดที่ว่าอวิ๋นโส่วจงจะไปฟ้องที่ศาลาว่าการ นางรีบวิ่งกลับไปที่บ้านตระกูลอวิ๋นเก่าแล้วร้องห่มร้องไห้ฟ้องเถาซื่อ
“พี่รอง… ปกติแล้วต้าเป่าไม่คลุ้มคลั่งหรอก มิเช่นนั้นข้าจะพาเขามาที่นี่ทำไมเล่า จริงๆ แล้วเรื่องนี้มันมีสาเหตุ ทั้งหมดเป็นเพราะอวิ๋นเหมยเอ๋อร์! อวิ๋นเหมยเอ๋อร์แย่งจี้ทองคำขอ
