ขารู้แค่ว่าอวิ๋นฉี่ซานถูกอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ผลัก (คนของบ้านพี่ใหญ่และบ้านน้องสามเป็นคนบอก) ไม่รู้เลยว่าเรื่องนี้จะมีสาเหตุเช่นนี้อีก
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ? พูดใหม่อีกครั้งซิ?” อวิ๋นโส่วจงหรี่ตาลง บรรยากาศรอบๆ ตัวเขาดูเย็นเยียบลงในทันที ราวกับมีไอสังหารแผ่ออกมาอย่างเลือนราง
เจียงต้าไห่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวรีบพูดว่า “คือ… คืออวิ๋นเหมยเอ๋อร์แย่งจี้ทองคำคล้องวิญญาณของต้าเป่าไป ต้าเป่าถึงได้คลุ้มคลั่งแล้วไล่ฟันนาง”
ไม่ใช่แค่ในยุคโบราณเท่านั้น แม้แต่ในยุคปัจจุบัน ในชนบทยังคงมีความเชื่อเรื่องคล้องวิญญาณอยู่ ทุกคนเชื่อว่าคนที่ปัญญาอ่อนและคนบ้าเป็นเพราะวิญญาณไม่มั่นคง หรือวิญญาณไม่สมบูรณ์ คนร่ำรวยมักจะใช้ทองคำ เงิน และหยกมาทำเป็นแม่กุญแจคล้องวิญญาณ
ส่วนคนจนส่วนใหญ่มักจะไปขอเครื่องรางที่วัดแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าผ้าสีแดง เย็บติดไว้กับเสื้อผ้าของคนปัญญาอ่อนในบ้านเพื่อคล้องวิญญาณ
อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ตัวดี! มือทั้งสองข้างของอวิ๋นโส่วจงกำแน่นจนได้ยินเสียงดังกรอบแกรบ แสดงให้เห็นว่าเขาโกรธมากเพียงใด เขาไม่สนใจเจียงต้าไห่อีกต่อไป หันหลังกลับแล้วเดินตรงไปที่บ้านของอาจารย์ตั่งอย่างรวดเร็ว
หัวใจของเจียงต้าไห่สั่นระรัวด้วยความกลัว แต่ก็ไม่กล้าไล่ตามไปอีก จึงได้แต่เดินคอตกกลับไปบ้านตระกูลอวิ๋นเก
