เดียวกันโซ่ที่อัดแน่นจากพลังแสงจันทร์ก็ได้ขังรองหัวหน้าทั้งสามคนเอาไว้ ร่างกายของพวกเขาถูกมัดเอาไว้ไม่อาจจะเคลื่อนไหวได้
ตอนนั้นกลิ่นอายปีศาจรอบตัวรองหัวหน้าทั้งสามได้สั่นไหวอย่างรุนแรง พวกเขาได้ตะโกนออกมาและใช้พลังทั้งหมดที่มีทำลายโซ่เป็นชิ้น ๆ ได้ จากนั้นพวกเขาก็หายตัวไปจากตำแหน่งนั้นทันที
ตอนที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาก็ได้มาถึงตรงหน้ารูที่นางฟ้าเฮายู่ได้สร้างขึ้นมา ทั้งสามได้มองไปที่รูนั่นและสีหน้าหม่นลง
“ปราสาทแห่งนี้คือวัตถุเทพที่มีการป้องกันที่แน่นหนา มีแค่พวกขั้นบรรพกาลที่ทำแบบนี้ได้ ! ”
“เมื่อเราใช้ค่ายกลทั้งหมดในปราสาท แม้แต่พวกขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 9 ก็ยังไม่อาจจะหนีได้ แต่เราไม่อาจจะหยุดคนผู้นี้ได้ซึ่งเป็นพวกขั้นบรรพกาลงั้นหรือ ? ”
“ไปที่เขตหวงห้ามกันเร็ว คนผู้นั้นได้บุกรุกเข้ามาในปราสาทของเรามานานแล้ว”
เมื่อพูดจบทั้งสามก็หายตัวไป ตอนที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาก็ได้ไปยืนอยู่ข้าง ๆ บ่อเลือด พวกเขายืนกันอยู่นอกค่ายกล
“โชคดีที่ค่ายกลยังอยู่ดี “
“ผู้อาวุโสสูงสุดได้สร้างค่ายกลนี้ขึ้นเอง แม้ว่าคนนั้นจะมีพลังในขั้นบรรพกาลแต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำลายมันลงได้ “
ทั้งสามคนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกตอนที่เห็นว่าค่ายกลยังอยู่ดีอยู่
พวกเขาไม่ได้สนใจความจริงที่ว่าคนที่แทรกซึมเข้ามานั้นได้ฆ่าราชาเทพไปมากมาย
พวกเขาไม่ได้สนใจรูที่เกิดขึ้นมาที่ปราสาทเลย
นี่เพราะที่
