าเจ้าจะเป็นราชาเทพ แม้ว่าขั้นเหนือเทพส่วนมากจะอ่อนแอกว่าราชาเทพ แต่พวกเขาก็ไม่ใช่คนที่เจ้าจะรังแกได้ตามใจ” เจี้ยนเฉินมองไปที่เฟยฮี เขายังคงยืนอยู่บนกระบี่ตามเดิม
เฟยฮีเงยหน้าขึ้น เขามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความอาฆาต
เขาเป็นถึงราชาเทพแต่ขั้นเหนือเทพกลับทำให้เขาบาดเจ็บเช่นนี้ได้ การดูหมิ่นรวมกับน้ำเสียงอันเย็นชาของ เจี้ยนเฉิน ทำให้เขาละอายยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า สุดท้ายมันก็เปลี่ยนเป็นความอาฆาต
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินยังคงเหมือนเดิมเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงอาฆาตจากอีกฝ่าย เขาพูดขึ้นอย่างเย็นชา “มันไม่มีเหตุผลที่เจ้าต้องรู้สึกว่าโดนดูหมิ่นหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บจากข้า เพราะเจ้าไม่ใช่ราชาเทพคนแรกที่ข้าทำให้บาดเจ็บได้ ก่อนหน้าเจ้าแล้ว ข้าก็ได้ฆ่าราชาเทพไปตอนที่ข้าบาดเจ็บอยู่ “
ตาของเฟยฮีเต็มไปด้วยความตกตะลึงเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาถึงกับพูดอะไรไม่ออก
แม้แต่แม่ทัพจินก็ยังตะลึงจากคำพูดของเจี้ยนเฉิน
ขั้นเหนือเทพกลับฆ่าราชาเทพได้ตอนที่ยังบาดเจ็บ ถ้าเรื่องนี้กระจายออกไป มันคงเพียงพอที่จะกระจายไปทั่วโลกเซียน
นี่เพราะมันน่าตกใจเกินไป !
สุดท้าย เฟยฮีก็จ้องไปที่เจี้ยนเฉิน เขาแค่นเสียงเย็นชาออกมา ก่อนจะกลับไปด้วยการอุ้มซูชูขึ้นมาจากพื้น
ความแข็งแกร่งของขั้นเหนือเทพผู้นี้ทำให้เขาตกตะลึง เขารู้ว่าแม้ว่าจะยังอยู่ที่นี่ต่อไปแต่ก็ไม่อาจจะได้ผลดีอะไรกลับมา เรื่องนี้เกินมือเขา เขาต้องรีบกลับไปยังสำนักและรายงานหัวหน้
