ยงเหล็กดังขึ้นพร้อมกับวัตถุเซียนาในมือของคนที่โจมตีเจี้ยนเฉินหักไปในทันตา
ยิ่งกว่านั้นปราณกระบี่จากเจี้ยนเฉินก็ยังไม่หายไปหลังจากที่ทำลายวัตถุเซียนเหล่านั้น มันพุ่งไปต่อโดยไม่อ่อนแรงเข้าใส่ร่างกายของพวกนั้น
ทุกคนที่คิดจะลงมือกับ เจี้ยนเฉิน ต่างก็ต้องถอยกลับไปและกรีดร้องออกมา ใบหน้าของพวกนั้นซีดเผือดราวกับว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส พลังจากกฎแห่งกระบี่นั้นหมุนวนในตัวพวกเขาทำให้พวกเขากระอักเลือดออกมา
เจี้ยนเฉินกลายเป็นภาพพร่ามัว เขาได้ไปยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มชุดทองในทันตและจับคอของอีกฝ่ายไว้แน่ เขาได้พูดขึ้นด้วยความเย็นชา “แต่เดิมข้าคิดจะลงโทษเจ้าเล็กน้อย แต่เจ้าไม่ควรจะขู่พ่อแม่ของข้า แม้ว่าราชาเทพจะทำแบบนั้น เขาก็ต้องชดใช้” เมื่อพูดจบก็ได้มีแสงส่องประกายขึ้นจากมือพุ่งไปยังคอของชายหนุ่ม ปราณกระบี่ได้เข้าไปในตัวของชายหนุ่มในวิธีที่โหดร้ายที่สุด มันพุ่งตรงเข้าไปที่ตันเถียนแล้วทำลายตันเถียนทันที ชายหนุ่มตัวสั่น เลือดพุ่งออกมาจากปากเขาราวกับน้ำพุ โชคร้ายที่มือของเจี้ยนเฉินกำคอเขาไว้แน่น เขาจึงไม่อาจจะส่งเสียงได้เลย ไม่งั้นแล้วเสียงกรีดร้องของเขาคงทำให้ทุกคนตกตะลึง
หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ตบไปที่หัวของชายหนุ่มก่อนจะโยนอีกฝ่ายลงไปที่พื้นราวกับหมาข้างถนน เขาไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ
การโจมตีของเจี้ยนเฉินได้ทำลายวิญญาณของชายหนุ่มเป็นชิ้น ๆ อีกฝ่ายหมดสติไปในทันที
โชคดีที่เจี้ยนเฉินไม่ได้คิดจะฆ่าอี
