หมู่บ้านไหวซู่ ยามนี้ที่บ้านสกุลอวิ๋น ภายในลานบ้านเต็มไปด้วยความวุ่นวายข้าวของกระจัดกระจายไร้ผู้คนจัดเก็บ เสียงดุด่าของเถาซื่อดังลั่นมาจากห้องโถง ปะปนกับเสียงร้องไห้คร่ำครวญของสตรี
“พวกคนใจดำอำมหิต เหมยเอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย ใครจะไปรู้ว่าต้าเป่าจะคลั่งขึ้นมา เขาไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่ ดวงชะตาไม่ดีเอง ถึงโดนต้าเป่าฟันขา จะโทษใครได้? คนในหมู่บ้านนี้ใครบ้างไม่รู้ว่า ต้าเป่ามันเป็นบ้า?”
ตอนนี้ในห้องโถงบ้านตระกูลอวิ๋นเก่า มีอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์บุตรสาวคนโตกับสามี เจียงต้าไห่ และครอบครัวนั่งอยู่
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กับเจียงต้าไห่มีบุตรด้วยกันสี่คน บุตรชายสองคน บุตรสาวสองคน บุตรชายคนโตอายุสิบเจ็ดปี ชื่อเจียงเทียนเป่า เป็นคนเกียจคร้านการงาน วันๆ เอาแต่เที่ยวเล่น ชอบเที่ยวซ่องโสเภณี ชนไก่ ปล่อยสุนัขไล่กัดผู้คน ไม่สนใจไยดีการเรียน
ไปสู่ขอหญิงสาวดีๆ ไม่เคยได้ เมื่ออายุสิบหกก็ซื้อบุตรสาวจากครอบครัวยากจนมาแต่งงาน แต่แต่งงานได้ไม่กี่วันก็ถูกเขาและแม่ของเขาทรมานจนตาย หลังจากนั้นก็ไม่มีใครอยากแต่งงานเข้าบ้านตระกูลเจียงอีก
ส่วนบุตรชายคนที่สองชื่อเจียงต้าเป่า เป็นบ้าแต่กำเนิด ปกติจะไม่ค่อยคลุ้มคลั่ง มากสุดก็ทำตัวเหมือนคนปัญญาอ่อน แต่หากถูกกระตุ้นก็จะคลุ้มคลั่งขึ้นมา
บุตรสาวคนโตเจียงหลิ
