ใครบ้างจะไม่เห็นด้วย น้องห้าสอบถงเซิงผ่านแล้ว อีกไม่นานก็จะได้เป็นบัณฑิตซิ่วไฉ แต่เจ้ารองผู้นั้นใจไม้ไส้ระกำ ไม่คิดจะช่วยเหลืออะไรเลย
ผู้เฒ่าอวิ๋นกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “แล้วจะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อเขาไม่เห็นใจพวกเรา มีหนทางทำมาหากินก็ไม่คิดจะช่วยเหลือกัน ข้าจะไปปล้นเขาได้หรือ?”
เจียงต้าไห่รีบยิ้มเจื่อน “ท่านพ่อ เพราะอย่างนี้ไงขอรับ พวกเราต้องหาทางให้เหลียนเอ๋อร์แต่งงานกับเทียนเป่าให้ได้ เมื่อนางเป็นสะใภ้ของเทียนเป่าแล้ว ก็เหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน หนทางทำมาหากินก็คงไม่ปิดบังเป็นแน่”
“ท่านพ่อวางใจเถิดขอรับ ข้าเองก็กำพร้าบิดามารดา ท่านทั้งสองก็เหมือนบิดามารดาแท้ๆ ของข้า หลายปีมานี้ ข้ากับเจวียนเอ๋อร์ก็ปรนนิบัติดูแลท่านทั้งสอง และช่วยเหลือน้องห้า ท่านทั้งสองย่อมทราบดี”
“ครอบครัวเรานั้นไม่เหมือนครอบครัวพี่รอง หรือแม้แต่ครอบครัวน้องสาม ทั้งๆ ที่เขาเป็นลูกที่ท่านแม่ให้กำเนิดแท้ๆ แต่กลับถูกพี่รองทำให้ห่างเหินกับคนในบ้าน แต่หากเหลียนเอ๋อร์ได้แต่งงานกับเทียนเป่า เขาจะไม่สนใจลูกสาวตัวเองเชียวหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่มีลูกชายเสียด้วย”
“เรื่องอื่นไม่กล้าพูด แต่หากเหลียนเอ๋อร์ให้กำเนิดบุตรชายสักสองคน ข้ายินดีให้ลูกชายคนหนึ่งใช้นามสกุลอวิ๋น สืบสกุลให้
