น้องสาม ปล่อยให้เขาคอยเช็ดกระถางธูปให้เจ้าสาม!”
คนสมัยโบราณกลัวการไม่มีลูกชาย เพราะกลัวว่าตายไปแล้วจะไม่มีคนทำพิธีศพ ไม่มีคนคอยเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ ดังนั้น คำพูดของเจียงต้าไห่จึงโดนใจผู้เฒ่าอวิ๋นอย่างจัง
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์กล่าวเสริม “ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ เรื่องนี้พวกเราก็เพียงแต่หวังดีกับน้องสาม”
เถาซื่อกล่าว “ตาแก่ ข้าว่าเรื่องนี้ดี!”
เจียงต้าไห่รีบเติมเชื้อไฟต่อ “ขอเพียงเรื่องของต้าเป่า ท่านพ่อท่านแม่ช่วยเป็นธุระให้ข้า ข้ารับรองว่าจะหาตระกูลใหญ่โตมั่งคั่งให้เหมยเอ๋อร์แต่งงานเข้าไปเป็นฮูหยินน้อยใช้ชีวิตสุขสบาย!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นถอนหายใจ เขาย่อมรู้ดีว่าเจียงเทียนเป่าเป็นคนเช่นไร “แต่เจ้าสามกับภรรยาคงไม่ยินยอมเป็นแน่”
พอได้ยินเจียงต้าไห่รับปากว่าจะหาวิธีให้แต่งงานเข้าตระกูลใหญ่โตเป็นฮูหยินน้อย อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็ตาเป็นประกาย ลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้ตนเองอิจฉาริษยาอวิ๋นเจวียนเอ๋อร์เพียงใด รีบเอ่ยเสริม “ท่านพ่อ หากทำได้ง่ายๆ พี่หญิงใหญ่กับพี่เขยต้องมาขอร้องท่านทั้งสองเช่นนี้หรือเจ้าคะ? นี่ไม่ใช่ให้ท่านพ่อท่านแม่ช่วยกันคิดวิธีหรอกหรือ?”
ผู้เฒ่าอวิ๋น “แต่นี่มันบังคับกันไม่ได้ ต่อให้กดหัววัวกินน้ำ มันก็ไม่ยอมดื่มอยู่ดี”
เถาซื่อปรายตามองเขา “ก็ไม่แน่หรอก เอาล่ะ
