โด, หนานหยุนตงและผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็บินออกจากเมือง พวกเขารวมตัวกันต่อหน้าเจี้ยนเฉินและจ้องมองเขาด้วยความชื่นชมและความเคารพ
ฮุสตัน, จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิสิทธิ์, เสี่ยวจิน, เสี่ยวหลิง, รุยจิน, เฮยยู่, หงเหลียนและคนอื่น ๆ ก็โผล่ออกมาจากบริเวณที่ต้องห้าม พวกเขารวมตัวกันตรงหน้าเขา
อย่างไรก็ตาม ซางกวนมู่เอ๋อไม่ได้ปรากฏตัวขึ้น
“พี่ชาย เราจะปล่อยพวกเขาไปแบบนี้หรือ ? ” จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิสิทธิ์ถาม เขาลังเลอย่างมากพร้อมกับจิตสังหารที่ทรงพลังแผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน
“แย่…พวกเขาแย่มาก พวกเขาทำลายบ้านเรา” เหมือนเด็กสาวที่น่าสงสาร เสี่ยวหลิงกลั้นน้ำตาของนางขณะที่สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความเศร้า
คนอื่น ๆ ต่างก็แสดงความเห็นใจในเรื่องนี้ด้วยความจริงใจ
“เรื่องของเรากับสำนักจิตวิญญาณปฐพียังไม่จบ กลับไปกันก่อนกันเถอะ” เจี้ยนเฉินพูดกับทุกคน เขารู้ดีอย่างยิ่งว่าสำนักยิ่งยิ่งใหญ่มากเท่าไหร่ก็มีความภาคภูมิใจมากเท่านั้น ตอนนี้ผู้พิทักษ์ทั้งเจ็ดของสำนักจิตวิญญาณปฐพีได้รับพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของตระกูลขั้นเหนือเทพในอาณาจักรอันเล็กกระจ้อยร่อยดั่งเช่นอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน พวกเขาจะไม่ยอมปล่อยเรื่องที่เกิดขึ้น
ในวันนี้เป็นเพียงการเริ่มต้น
เจี้ยนเฉินเข้าไปหาไคยะโดยตรงในเมืองหลัก ความรู้สึกของเขาปะปนกันมากเมื่อเขาเห็นปรมาจารย์เฉินหลงยืนตรงหน้านาง
เขารู้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะการปกป้องของปรมาจารย์เฉินหลงในวันนี้ ช
