ีวิตของไคยะก็น่าจะจบสิ้นแล้ว ปรมาจารย์เฉินหลงช่วยชีวิตนางในวันนี้
“เฉินหลง ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าต้องขอบคุณเจ้ากับสิ่งที่เจ้าทำในวันนี้” เจี้ยนเฉินพูดกับเฉินหลง
ปรมาจารย์เฉินหลงไม่แยแสต่อการแสดงความขอบคุณของเจี้ยนเฉิน เขาพูดอย่างสงบ “ มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าเลย ข้าแค่ปกป้องสหายของข้าเท่านั้น”
หลังจากนั้นปรมาจารย์เฉินหลงมองไปที่ไคยะแล้วเสียงของเขาก็ดังขึ้น เขากล่าวว่า “ ไคยะ กองทัพทั้งสามของลัทธิปิศาจชั้นฟ้ากำลังจะโจมตีอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน การอยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ทำไมเจ้าไม่ไปกับข้าล่ะ ? ”
“ เฉินหลง เจ้าอาจจะช่วยไคยะ แต่อย่าคิดแม้แต่จะพานางไป มิฉะนั้นข้าจะทำให้เจ้าอยู่ต่อได้เช่นกัน” ก่อนที่ไคยะจะตอบ เจี้ยนเฉินก็ตัดบท เขาพูดอย่างเอาจริงเอาจังไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง
เขาจะไม่อนุญาตให้ไคยะไปกับใครบางคนที่นางเพิ่งพบเมื่อเร็ว ๆ นี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขามักจะรู้สึกว่าปรมาจารย์เฉินหลงอาจมีแรงจูงใจที่ซ่อนเร้นสำหรับการผูกมิตรกับไคยะซึ่งเป็นเพียงเซียนจักรพรรดิในขณะที่เขาเป็นขั้นเหนือเทพช่วงปลาย
ลำพังแต่เพียงความแตกต่างในด้านความแข็งแกร่ง แต่พวกเขารู้จักกันมานาน
ยิ่งไปกว่านั้นไคยะยังมีสัตว์อสูรกลืนสวรรค์เจ็ดสีที่ติดตามนางด้วยความตั้งใจของมันเอง เขายังสงสัยด้วยว่าปรมาจารย์เฉินหลงรู้ว่ามันคืออะไร ซึ่งเป็นสาเหตุที่เขาพยายามผูกมิตรกับไคยะอย่างแข็งขัน
“เจี้ยนเฉิน ข้าต้องยอมรับว่าความแข็งแ
