ถาม “ยังมีบางสิ่งที่ทำให้รู้สึกคุ้นเคยในแหวนมิติของท่าน ความรู้สึกนี้…มันเหมือนกับความรู้สึกที่ท่านมีต่อข้า”
คำพูดของไคยะทำให้ปรมาจารย์เฉินหลงตะลึง ดวงตาชราของเขาเบิกกว้างทันทีที่เขามองไคยะด้วยความตกใจและไม่เชื่อ
โดยธรรมชาติเขารู้ว่าไคยะรู้สึกอย่างไรกับแหวนมิติของเขา แน่นอนว่ามันเป็นเพราะวิญญาณในกับดักที่อยู่ในค่ายกลที่สามารถบอกอนาคตได้
“ผู้หญิงคนนี้รู้ได้อย่างไรว่ามีบางสิ่งในแหวนมิติของข้า ? ไม่เพียงนางจะเป็นแค่เซียนจักรพรรดิที่อ่อนแอ แม้แต่ราชาเทพก็ยังไม่อาจทำได้” ปรมาจารย์เฉินหลงพยายามสงบสติอารมณ์ขณะที่เขาสนทนากับวิญญาณอย่างลับ ๆ
“เฒ่าเฉินหลง อย่าถามข้า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่จริงข้าไม่เคยเห็นนางมาก่อน นางเป็นเหมือนกับเมฆหมอก” วิญญาณในกับดักพูด
ปรมาจารย์เฉินหลงยังคงเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะสงบลง เขาจ้องไคยะด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความรู้สึกที่คุ้นเคยกับไคยะมีมากขึ้นและส่งผลต่อตัวของเขาอย่างไม่รู้ตัว มันทำให้ความคิดเห็นของปรมาจารย์เฉินหลงที่มีกับไคยะเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆ
ปรมาจารย์เฉินหลงเชิญไคยะให้นั่งลง เขาไม่ได้วางท่าใด ๆ ในฐานะเหนือเทพและพูดคุยกับไคยะแทนด้วยท่าทีรู้จักกัน พวกเขาเหมือนกับสหายเก่าที่หวนถึงอดีต
“แม่นางผู้นี้ชื่อไคยะ ? นางเป็นใคร ? ข้าไม่เคยเห็นนางมาก่อน ทำไมข้าถึงรู้สึกคุ้นเคยกับนางนัก” วิญญาณในกับดักพึมพำอย่างไม่หยุดจากภายในแหวนมิติ ขณะเฉินหลงและไคยะคุยกัน
