“แม่นาง ท่านโหวสั่งไว้ว่าไม่ต้องเอ่ยขอบคุณ ข้าจะให้คนพาเจ้าลงเรือลำเล็กไปส่งที่ฝั่งเเม่น้ำ” น้ำเสียงเย็นชาปนเอือมระอาเป็นของจางหลิง
จากนั้นอวิ๋นเจียวก็ได้ยินเสียงหญิงสาวร้องขอด้วยความหวาดกลัว “ขอท่านเมตตาด้วยเถิดเจ้าค่ะ บ่าวกลับไปไม่ได้ กลับไปคุณหนูต้องฆ่าบ่าวตายเป็นเเน่ ขอท่านให้ความเมตตา ให้บ่าวได้พบหน้าท่านโหวด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
จางหลิงหน้าเคร่งขรึม นี่ตั้งใจจะเกาะไม่ปล่อยแล้วหรือ?
“แม่นาง เจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วข้าจะพาเจ้าไปส่งที่ฝั่ง ใบขายตัวของเจ้าอยู่ในมือเจ้านาย หากพวกข้ากักตัวเจ้าไว้ก็เท่ากับเป็นการยึดทรัพย์สินของผู้อื่น เป็นการทำผิดกหมาย”
“ใต้เท้า ขอร้องล่ะเจ้าค่ะ ขอท่านเมตตา ให้บ่าวได้พบหน้าท่านโหวด้วยเถิดเจ้าค่ะ! บ่าวมีเรื่องสำคัญจะแจ้งแก่ท่านโหว ขอเพียงท่านโหวช่วยชีวิตบ่าวด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
นี่ตั้งใจจะเกาะไม่ปล่อยจริงๆ หรือ?
จางหลิงสีหน้าดำคล้ำ อยากจะโยนสาวใช้คนนี้ลงน้ำไปเสียเดี๋ยวนั้น แต่เขาก็เกรงใจท่านโหว ยิ่งตอนนี้คนตระกูลอวิ๋นอยู่ด้วย หากพวกเขาเข้าใจผิดคิดว่าท่านโหวเป็นคนใจคอโหดเหี้ยมไร้ความปรานีจะทำเช่นไร? ช่างน่าปวดหัวนัก
เรือสำราญเคลื่อนตัวเข้าหาฝั่งอย่างช้าๆ สาวใช้คนนั้นคุกเข่าลงตรงหน้าจางหลิง กระแทกศีรษะกับพื้นเสียงดังสนั่น
“ให
