หลังจากอวิ๋นโส่วจงอุ้มอวิ๋นเจียวขึ้นเรือไปแล้ว ฉู่อี้ก็ยื่นมือมาจูงมือนางอย่างเป็นธรรมชาติ ตั้งใจจะพานางไปปล่อยโคมลอยแม่น้ำ ทว่าหญิงสาวชุดแดงผู้หยิ่งทะนงผู้นั้นกลับปรากฏตัวขึ้น พูดจาหยาบคาย เรียกนางว่าบ่าวรับใช้
อวิ๋นเจียวมองเห็นความริษยาในดวงตาของหญิงสาวผู้นั้น โอ้สวรรค์ นางยังดูเด็กอยู่เลย ดูเหมือนจะอายุประมาณสิบขวบเท่านั้น อายุเท่านี้ก็เริ่มมีความรักใคร่แล้วหรือ เร็วเกินไปแล้วกระมัง? นางเหลือบมองฉู่อี้ สีหน้าของฉู่อี้เรียบเฉย ไร้แววยินดีที่ได้พบเจอคนรู้จัก
อวิ๋นโส่วจงและฟางซื่อไม่พอใจนักที่บุตรสาวอันเป็นที่รักของพวกเขาถูกคนอื่นมองว่าเป็นบ่าวรับใช้ จึงประสานมือกล่าวลาฉู่อี้ “ท่านโหว นี่ก็ค่ำแล้ว ข้าน้อยขอพาลูกสาวกลับก่อนขอรับ”
เมื่อหญิงสาวผู้นั้นเห็นดังนั้นก็ยิ่งลำพองใจ แล้วยังมองอวิ๋นเจียวด้วยสายตาท้าทาย ช่างน่าขันนัก ไม่รู้จักเจียมตัวเลย เป็นแค่เด็กสาวชาวบ้านยังกล้าเข้าใกล้ท่านโหว?
ฉู่อี้กล่าวขอโทษอวิ๋นโส่วจงด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย “ท่านลุงอวิ๋น ข้าไม่ได้มีความสนิทสนมกับคนพวกนั้น”
เมื่อเขาพูดเช่นนี้อวิ๋นโส่วจงจึงไม่กล้าโกรธเคืองอีก เมื่อเห็นว่าอวิ๋นโส่วจงกับภรรยาไม่ได้เอ่ยปากขอตัวกลับแล้ว ฉู่อี้จึงสั่งให้คนนำเรือออกทันที
ทั้งสองคนเพิ่งจะเดินมาถึงข้างเรือ กำลังจะก้าวขึ้นไป ทว่า
