ายตามองนาง
ท่านอาหญิงเคยสัญญากับบิดาของนางแล้วว่าจะให้นางได้แต่งเป็นฮูหยินของจวนโหว!
หลังจากที่สาวใช้ผู้นั้นถูกช่วยขึ้นมาบนเรือก็มีคนพานางไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดและต้มน้ำขิงให้นางดื่ม
ฉู่อี้พาอวิ๋นเจียวไปลอยโคมไฟรูปดอกไม้ หรือที่เรียกว่าโคมลอยแม่น้ำ โคมไฟเหล่านี้ทำเป็นรูปทรงดอกไม้นานาพรรณ งดงามยิ่งนัก ไม่ใช่โคมไฟที่ใช้ในเทศกาลหยวนเซียว [1]
อวิ๋นเจียวไม่ใช่คนที่ปล่อยให้คนอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องมาส่งผลต่ออารมณ์ของตนได้ ยิ่งไปกว่านั้นท่าทีของฉู่อี้เมื่อครู่ก็ถือว่าตบหน้าหญิงสาวผู้นั้นไปอย่างแรงแล้ว ดังนั้นนางจึงไปที่ดาดฟ้าเรือกับฉู่อี้ด้วยความยินดี ยืนพิงราวบันไดมองสาวใช้ปล่อยโคมลอยน้ำ
สาวใช้คนหนึ่งถือไม้ไผ่ยาวปลายไม้ไผ่ถูกไฟลนจนโค้งงอ มัดติดกับห่วงกลมๆ สาวใช้จุดโคมลอยน้ำ วางลงบนห่วงอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ค่อยๆ ยื่นไม้ไผ่ออกไป โคมลอยน้ำก็ค่อยๆ ลอยไปตามกระแสน้ำ
หลังจากที่สาวใช้สาธิตวิธีการปล่อยโคมลอยน้ำเสร็จแล้ว อวิ๋นเจียวก็อยากลองปล่อยเองบ้าง นางเป็นคนจุดไฟ ส่วนฉู่อี้เป็นคนถือไม้ไผ่
“นี่เป็นประเพณีของเมืองจิ่วเจียง ปล่อยโคมลอยน้ำหนึ่งดวงขอพรได้หนึ่งข้อ”
อวิ๋นเจียวหันไปมองฉู่อี้ “โคมแต่ละดวงบรรจุคำอธิษฐานหนึ่งข้อ แต่ข้าไม่ได้ปรารถนาอะไรมากมาย ท่านมีคำอธิษฐานเยอะหรือไม่
