ปไม่กี่กิโลเมตร ถ้ำขนาดใหญ่ก็ปรากฏด้านหน้าเจี้ยนเฉิน ถ้ำที่มืดสนิทและเนื่องจากหมอกพิษ เจี้ยนเฉินจึงไม่อาจมองเห็นในความมืดได้
อย่างไรก็ตามกลิ่นหอมที่โชยออกมานั้นมาจากถ้ำที่อยู่ห่างออกไปอย่างน้อย ๆ ก็ 100 กิโลเมตร
เจี้ยนเฉินลบตัวตนของเขา ภายใต้เกราะป้องกันของวัตถุเทพ เขาเดินเข้าไปในถ้ำอย่างระมัดระวัง
อย่างไรก็ตามเมื่อเจี้ยนเฉินเดินไปได้ครึ่งทาง เขาก็หยุดชะงัก เขาสัมผัสได้ถึงความตายที่ด้านบนเขาอย่างรวดเร็ว ในขณะนั้นร่างกายของเขาก็เย็นลงอย่างผิดปกติ แม้แต่เลือดก็หยุดไหลเวียน
เจี้ยนเฉินตอบสนองไวมาก เขาถอยกลับอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ขณะที่ใช้ผนึกด้วยมือข้างเดียว เขาใช้อสนีบาตหนีออกไปโดยไม่ลังเล
ในเวลาเดียวกันเถาวัลย์หนาก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดินที่เจี้ยนเฉินอยู่ โดยปกติมันต้องทะลุของเจี้ยนเฉินขึ้นไปด้วยแรงที่ท่วมท้น มันเกือบจะถูกตัวเขา
“ราชาเทพ ! “เจี้ยนเฉินใจสั่น เขาใช้ทักษะกระบี่และมีแสงล้อมรอบตัวเขาอย่างไม่คิดอะไร หลังจากนั้นเขาก็ใช้อสนีบาตและหนีออกไปทันที
“เจ้าจะไปแล้ว ? มันไม่ง่ายนัก มาเป็นส่วนหนึ่งของราชาผู้นี้ซะ ! ” พลังจิตที่ทรงพลังสะเทือนไปทั่วทั้งป่า มันเต็มไปด้วยความโกรธและจิตสังหารอย่างท่วมท้น
ตอนนี้ผืนดินได้แตกและเถาวัลย์ขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมา เถาวัลย์แต่ละเส้นเต็มไปด้วยพลังงานที่น่ากลัว พลังของมันนั้นมากพอที่จะสั่นไปทั่วทั้งผืนดินและหมอกพิษก็กระจายจากพลังทำลายล้างนั้น
