ม้ขนาดใหญ่ทั้งหลายล้มระเนระนาดพร้อมกับฝุ่นฟุ้งไปทั่ว
ในเวลาเดียวกันปีกที่อยู่ด้านหลังของมันก็ปล่อยพลังงานที่ทรงพลัง มันราวกับดาบคู่ พวกมันพุ่งเข้าหาเจี้ยนเฉินด้วยความเร็วสูงราวกับประกายไฟ
เจี้ยนเฉินยังคงไร้อารมณ์และดวงตาเย็นชา เขาฟันมันกลับไปด้วยกระบี่สายรุ้ง ปราณกระบี่ที่สว่างไสวแว่บแสงสีขาวออกมา ทำให้ป่าทั้งหมดสว่างจ้าไปทั่วทั้งป่า
ตูม !
ปราณกระบี่ปะทะกับดาบที่มาจากปีกของสัตว์อสูร มีเสียงดังกึกก้องจากการปะทะกันของพลังงานและเกิดพายุน้อย ๆ ขึ้นรอบ ๆ มันทำให้ฝุ่นดินและพืชบางส่วนพร้อมกับหมอกพิษรอบ ๆ ปั่นป่วน
หลังจากการโจมตี เจี้ยนเฉินยังคงอยู่ที่เดิม เขายืนราวกับภูเขา กระบี่ของเขาเกิดประกายแสงที่แหลมคมบดบังตัวเขาอย่างสมบูรณ์ อย่างไรก็ตามสัตว์อสูรพิษขนาดใหญ่คำรามเสียงดัง มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ปีกทั้งสองของมันถูกตัด เลือดสีเขียวอาบย้อมตัวทั่วร่างกาย ขณะที่มันเจ็บปวดอย่างมาก
พรวด !
ในเวลานี้เจี้ยนเฉินได้แทงกระบี่สายรุ้งออกไป เกิดแสงแว่บเข้าไปที่หัวของสัตว์อสูรและกำจัดวิญญาณของมันออกไป
ร่างที่ใหญ่โตของสัตว์อสูรล้มลงทันทีที่สูญเสียวิญญาณ แม้แต่แกนอสูรก็ถูกทำลายโดยเจี้ยนเฉิน
กระบี่สายรุ้งหายไปจากมือของเจี้ยนเฉิน เขามองเข้าไปในแหวนมิติของเขาเพื่อดูดอกไม้ที่เขาพึ่งเก็บและมีรอยยิ้มจาง ๆ เขากล่าวว่า “ท้ายที่สุดข้าก็ได้พบสมบัติสวรรค์ที่สามารถฟื้นฟูวิญญาณได้ ข้าสงสัยว่าดอกหัวใจศิลาสมุดเพียงดอ
