อย่างไรก็ตามจากการปรากฏตัวของมัน มันทรงพลังอย่างมากจนภาพลักษณ์ของมันทำให้ทั้งภูเขา แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ขมวดคิ้ว
“สัตว์อสูรขั้นเหนือเทพช่วงปลาย ! ” เจี้ยนเฉินยืนนิ่งราวกับก้อนหิน นี่คือการคงอยู่ที่ทรงพลังที่สุดที่เขาพบในภูเขา แต่เขาก็ไม่มีอาการหวาดกลัวใด ๆ
สัตว์อสูรพิษวิ่งเข้ามาจากระยะไกล มันใช้ร่างอ้วน ๆ ของมันขวางดอกไม้ ขณะที่จ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างคึกคนอง มันอ้าปากใหญ่ ๆ ของมันพร้อมกับคำราม
ในเวลาเดียวกันมันก็พ่นพิษสีเขียวออกมาจากปาก พิษพุ่งออกมาราวกับลูกศรตรงมายังเจี้ยนเฉิน
“กระบี่ต้าหลัว ! ”
ในเวลาเดียวกันเจี้ยนเฉินก็ตะโกนออกมา เขาใช้กระบี่ต้าหลัวเพื่อที่จะพยายามจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด
ปราณกระบี่สีทองทะลวงพิษของหมู่ป่าราวกับมีดร้อนผ่าเนยและกระแทกเข้ากับหัวที่ใหญ่โตของมัน
ทันทีที่พิษกระจายออกไป มีรอยลึกปรากฏบนหัวใหญ่ ๆ ของสัตว์อสูร ร่างกายที่ใหญ่โตของมันถอยหลังและกระแทกพื้นอย่างแรงพร้อมกับทำให้พื้นดินสั่นไหว
เจี้ยนเฉินปกป้องตัวเองด้วยแสงสีขาวจากกฏของกระบี่ เขาก้าวเข้ามาพร้อมกับกระบี่สายรุ้งและเดินผ่านระยะหลายร้อยเมตรจนมาถึงที่ดอกไม้หัวใจศิลาสมุดอยู่ เขาเด็ดมันออกมาตรง ๆ และเก็บมันอย่างระมัดระวัง
หมูป่ากลายเป็นดุร้ายมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นเจี้ยนเฉินเก็บดอกไม้ มันคำรามเสียงดังและดวงตาของมันก็แดงก่ำ มันพุ่งเข้าหาเจี้ยนเฉินอย่างดุร้าย ร่างกายของมันทะลวงต้นไม้บนภูเขาอย่างไม่สนใจ ทำให้ต้นไ
