ี่ราคาเท่าไหร่!”
เถ้าแก่ตอบ “ทั้งหมดนี้มีโคมลอยแม่น้ำสามร้อยยี่สิบหกอัน อันละห้าอีแปะ รวมเป็นเงินหนึ่งพันหกร้อยสามสิบอีแปะ จ่ายข้าเพียงหนึ่งพันหกร้อยอีแปะก็พอขอรับ”
“ท่านตา นี่เงินสอง…” อวิ๋นเจียวล้วงเอาก้อนเงินออกมาจากแขนเสื้อ ทว่ายังไม่ทันจะยื่นออกไป จางหลิงก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโยนก้อนเงินให้กับเถ้าแก่
“ห้าตำลึงเงิน ไม่ต้องทอน! ฝากนำโคมไปส่งที่เรือสำราญ ‘ฝูซู’ ที่ท่าเรือด้วย”
ท่านโหวออกมาเดินเที่ยวเล่น จะปล่อยให้คุณหนูจ่ายเงินได้อย่างไร? แน่นอนว่าจางหลิงได้รับสายตาชื่นชมจากฉู่อี้
อวิ๋นเจียวถึงกับพูดไม่ออก… แค่แย่งจ่ายเงินก็ดีใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ฉู่อี้ก้มลงมากระซิบข้างหูนาง “ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ว่านายอำเภอกับนายกองผู้นั้นต่างก็มอบเงินให้ข้ามากมาย”
อวิ๋นเจียวพึมพำ “ขุนนางชั่ว!”
ฉู่อี้ “ข้ามิได้เป็นขุนนาง!”
อวิ๋นเจียวถึงกับไปไม่เป็น… นี่ท่านรับสินบนอย่างไม่รู้สึกรู้สาเลยหรือ?
เมื่อคิดว่ายาพวกนั้นล้วนเป็นยาที่นางมอบให้ฉู่อี้ อวิ๋นเจียวก็ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะใช้เงินของเขาอีกต่อไป ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงรู้สึกสนิทสนมกับฉู่อี้มากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทั้งยังไม่ถือสาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ กับเขาอีกต่อไป
หลังจากที่ฉู่อี้กับพวกอวิ๋นเจียวเดินจากไปไกลแล้วก็ยังคง
