ช่นนี้?”
“เพื่อแผนที่สมบัติ มีข่าวลือว่าผู้ใดได้ครอบครองแผนที่สมบัติ ผู้นั้นจะได้ครอบครองใต้หล้า! ท่านอ๋องไม่ทราบได้ยินมาจากที่ใดว่าแผนที่สมบัตินี้อาจอยู่ในอำเภอไคอัน…”
ความหวาดกลัวครอบงำจิตใจของอู๋อวี่จนพังทลาย เขาเปิดปากสารภาพทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งที่ควรพูดและไม่ควรพูด
“จุดพักม้าที่ด่านเหิงซาน เป็นกับดักใช่หรือไม่?”
“ท่านไฉ ข้าถูกบังคับ ข้าไม่มีทางเลือก ท่าน…”
กร๊อบ… อวิ๋นโส่วจงใช้สองมือบิดศีรษะของอู๋อวี่หรือก็คือก่งซั่วอย่างแรง จนอีกฝ่ายสิ้นใจในทันที
อวิ๋นโส่วจงเดินออกไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ศีรษะของอู๋อวี่ห้อยอยู่ด้านข้างอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลน่าสยดสยอง
เมื่อลูกน้องของจางหลิงมาจัดการศพ เห็นบาดแผลบนร่างของอู๋อวี่ ทุกคนต่างขนลุกซู่ด้วยความหวาดผวา
หลังจากรีบกลับค่ายทหารก้าวเข้าไปในกระโจม ฟางซื่อก็รีบเข้ามาหา อวิ๋นโส่วจงส่งสายตาปลอบโยนให้นาง “เรียบร้อยแล้ว ก่งซั่วตายแล้ว”
น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา มีเพียงคนสองคนยืนชิดกันเท่านั้นจึงจะได้ยิน ฟางซื่อจึงค่อยคลายใจลงบ้าง
“แต่ว่าข้าใช้เมล็ดพันธุ์ดอกไม้ที่ตั้งใจจะซื้อให้เจียวเอ๋อร์กับเข็มด้ายที่เจ้าให้ข้าซื้อหมดเลย” ไข่หนอนกู่แคว้นเหมียวเจียงที่ว่านั้น แท้จริงแล้วคือเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ที่อวิ๋นโส่วจงตั้งใจจะซื้อให้อวิ๋นเจียวต่างหาก
“
