เรื่องที่เกิดขึ้นกับนายท่านเป็นฝีมือของอู๋เยว่ เสนาบดีกรมกลาโหมกับเฉิงเต๋ออ๋อง” อารมณ์ของอวิ๋นโส่วจงสับสนปนเป ความคับแค้นใจแล่นริ้ว เขาปรารถนาที่จะล้างแค้น แต่ตอนนี้เขามีพันธะผูกพันแล้ว
ฟางซื่อย่อมล่วงรู้ความคิดของเขาจึงรีบเกลี้ยกล่อม “ไม่ได้นะ แม้ข้าเองก็อยากล้างแค้น แต่ตอนนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ นั่นก็คือการเลี้ยงดูลูกๆ ให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ เห็นพวกเขาแต่งงานมีครอบครัว มีชีวิตที่มั่นคง ท่านอย่าได้ทำเรื่องโง่เขลาที่ทำให้ลูกๆ ต้องมาเดือดร้อนเพราะเรา”
อวิ๋นโส่วจงก้มหน้าลงด้วยท่าทางหดหู่พลางกล่าว “อืม ข้ารู้ วางใจเถิด ข้าจะไม่ทำอะไรวู่วาม การฆ่าอู๋อวี่ก็ถือว่าเป็นการล้างแค้นให้นายท่านแล้ว แต่ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจิ้นหย่วนโหว จดหมายน่าจะถูกคนของเขาสกัดไว้ได้ และอู๋อวี่ก็ถูกคนของเขาจับตัวมา…”
ฟางซื่อตกใจ “อะไรนะ? เขารู้เรื่องแล้วหรือ?”
อวิ๋นโส่วจงส่ายหน้า “ข้าลองถามดูแล้ว อู๋อวี่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนจับตัวเขามา เขาคิดว่าเป็นข้า ส่วนจดหมายฉบับนั้น ผนึกขี้ผึ้งยังไม่ถูกเปิดออก แสดงว่าฉู่อี้เพียงแต่รู้สึกว่าอู๋อวี่คิดไม่ซื่อกับข้า เขาจึงสกัดจดหมายไว้และจับตัวอู๋อวี่มาให้ข้า…”
ฟางซื่อค่อยคลายใจ “ครั้งนี้พวกเราติดหนี้บุญคุณเขามากจริงๆ”
อวิ๋นโส่วจงพยักหน้ากล่าว “อืม เด็กคนนี้ก็ไม่ง่ายน
