ด “ เจ้าว่ายังไงนะ ? แขนของหยางเทียขาด ? ใครกันที่ทำ ? ใครกันที่กล้าพอจะทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนั้นในเมืองหลวง ? ” หัวหน้ายามโกรธจัดเพราะหนึ่งในญาติของหยางเทีย นั้นคือภรรยาของเขา
“นายท่าน คนของผู้อาวุโสหยางกลับไปแล้ว พวกเขาอาจจะจับคนผู้นั้นไปแล้ว” ชายหนุ่มตอบกลับ
“ฮึ่ม แม้ว่าเขาจะถูกนำตัวไปแต่ข้าก็ไม่อาจยกโทษให้เขาได้ ไปตรวจสอบเรื่องนี้และดูว่าเราหาตัวตนและภูมิหลังของเขาได้จากเบาะแสที่เหลืออยู่รึไม่” หัวหน้ายามพูดออกมาอย่างเย็นชา เขาโบกมือและพาคนสนิทของเขาเข้าไปในโรงเตี้ยมทันที
เจี้ยนเฉินยังอยู่ในห้องเดิม เพราะค่ายกลของห้องยังไม่เปิดทำงานอีกรอบ หัวหน้าทหารจึงพังประตูเข้ามาได้ในทันที
แต่ทันทีที่หัวหน้ายามเข้ามาในห้องและกำลังจะตรวจสอบเบาะแสที่เหลืออยู่ เขาก็ต้องตะลึง ไม่นานหลังจากนั้นสายตาเขาก็สั่นไหวและมองไปยังชายหนุ่มชุดขาวที่ยืนอยู่ตรงหน้หน้าต่างโดยหันหลังให้กับเขา
“เจ้าเป็นใครกัน ? ” หัวหน้ายามตะโกนถาม
“ข้าคือคนที่กล้าพอทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนั้นในเมืองหลวง” เจี้ยนเฉิน มองไปด้านนอกและพูดออกมาอย่างใจเย็น
