ล่นวูบ
ด้วยความแข็งแกร่งของขั้นเทพที่เขามีแล้ว เขาไม่อาจจะต่อต้านเจี้ยนเฉินได้เลย เขาไม่เห็นแม้แต่การเคลื่อนไหวของเจี้ยนเฉิน ที่เขารู้สึกก็มีแค่คอของเขาอยู่ในกำมือของเจี้ยนเฉิน
“นี่มันใครกัน ? แม้แต่ข้าก็ไม่อาจจะรับรู้ได้ตอนที่เขาเคลื่อนไหว แม้แต่ขั้นเทพช่วงปลายก็ไม่อาจจะทำเช่นนี้ได้ เขาเป็นขั้นเหนือเทพงั้นหรือ ? เป็นไปได้ยังไง ? เขาเป็นขั้นเหนือเทพได้ยังไงกัน ? ” ชายวัยกลางคนกลัวอย่างมาก
“เจ้ากล้าขู่จะกำจัดตระกูลข้างั้นหรือ ? นี่ไม่ต้องนับเจ้าที่เป็นแค่ขั้นเทพ แม้แต่บรรพชนของเจ้า หยางไค มายืนอยู่ตรงหน้าข้า ข้าก็ไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป” เจี้ยนเฉินมองไปที่ชายวัยกลายคนแล้วพูดออกมาทีละคำ ๆ ก่อนจะตบหัวอีกฝ่ายด้วยมือของเขา
ตระกูลนั้นคือความอดทนสุดท้ายของเจี้ยนเฉิน มันคือสิ่งที่ไม่อาจแตะต้องได้ แม้ว่าเขาจะไม่สนใจที่จะเป็นศัตรูกับตระกูลหยางมาก่อน แต่เขาก็ต้องฆ่าชายคนนี้เพราะสิ่งที่ชายคนนี้พูด
ปัง ! หัวของชายวัยกลางคนแตกเป็นชิ้น ๆ จากการโจมตีของเจี้ยนเฉิน และวิญญาณก็ถูกกำจัดไปทันที
เจี้ยนเฉินปล่อยมือจากลำคอและปล่อยให้ศพตกลงไปที่พื้น หลังจากนั้นเขาก็หันกลับไปหาผู้อาวุโสอีกสามคนราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วพูดด้วยท่าทีเฉยเมย “ตอนนี้ไม่ใช่แค่ทำให้แขนนายน้อยพวกเจ้าขาด แต่ข้ายังฆ่าผู้อาวุโสตระกูลหยางของเจ้าด้วย พวกเจ้าจะทำยังไงกันต่อ ? ”
