หลังจากทั้งสองฝ่ายพูดคุยพอเป็นมารยาทและหยั่งเชิงกันไปมาหลายรอบ อู๋อวี่ก็ไม่ได้คำตอบที่ต้องการจึงลุกขึ้นกล่าวลา
ทันทีที่อู๋อวี่ก้าวออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของอวิ๋นโส่วจงก็หายไป ไม่เพียงเท่านั้น ดวงตาของเขายังค่อยๆ เย็นชาลง ปล่อยไอสังหารออกมา อวิ๋นโส่วจงคิดฆ่าอู๋อวี่!
ฝ่ายอู๋อวี่ที่เพิ่งออกมาจากกระโจมของอวิ๋นโส่วจงก็ไม่มีรอยยิ้มเช่นกัน เขากลับไปที่กระโจมของตนเอง เขียนจดหมายลับอย่างรวดเร็ว ผนึกด้วยขี้ผึ้ง จากนั้นก็เรียกทหารคนสนิทมา สั่งการเป็นการส่วนตัว
หลังจากทหารคนสนิทคนนั้นออกจากกระโจมไปแล้ว เขาก็ควบม้าออกไปทันที ภาพทั้งหมดนี้ตกอยู่ในสายตาของจางหลิงที่คอยจับตาดูเขาอยู่ตลอดเวลา จางหลิงยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากแล้วเป่าปากเสียงแหลม จากนั้นก็รีบเข้าไปในกระโจมของฉู่อี้
“… ข้าน้อยรู้สึกแปลกใจ เหตุใดอู๋อวี่ถึงได้ไปหานายท่านรองอวิ๋นโดยไม่มีสาเหตุเช่นนี้ จึงจับตาดูเขาไว้ ใครจะไปรู้ว่าหลังจากที่เขาออกมาจากกระโจมของนายท่านรองอวิ๋น เขาก็ส่งทหารคนหนึ่งออกไปทันที”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่อี้ก็ขมวดคิ้ว “อืม สกัดจับคนผู้นั้นมาเค้นถามดู”
“ขอรับ!” จางหลิงรับคำสั่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะออกไป
อวิ๋นโส่วจงเองก็จับตาดูความเคลื่อนไหวของอู๋อวี่เช่นกัน เมื่อเห็นว่ามีคนออกมาจากกระโจมของอู๋อวี่และออกจากค่ายไป หัวใจของเข
