วได้เลย
ผลก็คือพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายามเหล่านั้นเสียแขนไปได้ยังไง
พวกเขาเห็นแค่ยามยื่นมือเข้าไปหาเจี้ยนเฉิน แต่ก่อนที่แขนจะเหยียดออกไปได้สุด แขนเหล่านั้นก็ถูกขาดออกจากตัวทันที แขนเหล่าพวกนั้นตกลงที่พื้น มันประหลาดอย่างมาก
มีแค่หญิงสาวที่ชื่อรั่วรั่วที่รับรู้ได้ถึงแสงสีขาวที่ส่องประกายจากความแข็งแกร่งขั้นศักดิ์สิทธิ์ของนาง สายตาของนางเต็มไปด้วยความตะลึง นางจ้องมองเจี้ยนเฉินตาไม่กระพริบ เขายังยืนนิ่งอยู่กับที่และดูใจเย็นดังเดิม
นางเองก็ไม่เห็นว่าเจี้ยนเฉินนั้นทำอะไรลงไป เจี้ยนเฉินไม่ได้ขยับนิ้วเลยแม้แต่น้อยจากที่นางเห็นมา แต่นางก็แน่ใจว่าแขนของยามที่ขาดไปนั้นเป็นเพราะเจี้ยนเฉิน
ยามพากันหน้าซีดและร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด เสียงพวกเขาดังสนั่นจนคนด้านนอกร้านก็ยังได้ยินมันอย่างชัดเจน
เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว “หากพวกเจ้าอยากร้อง งั้นก็ลงไปที่ชั้นล่างเสีย อย่าขวางทางข้าซื้อกระบี่” เมื่อพูดจบ เจี้ยนเฉิน ก็ได้เตะออกไปโดยไม่ปราณี ทำให้ยามกระเด็นออกไปนอกหน้าต่าง พวกนั้นตกลงไปที่ถนนนอกร้านอย่างแรง
ท่าทีของเขาทำให้เจ้าหน้าที่สาวหน้าซีด นางคิด “ข้าจบสิ้นแล้ว คนผู้นี้เพิ่งหาเรื่องตระกูลหยาง ตระกูลหยางไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปแน่ แม้ว่ามันจะไม่เกี่ยวอะไรกับข้า แต่ข้าก็เป็นคนที่พาเขามาที่ชั้นสอง แม้แต่ข้าก็อาจจะหลีกเลี่ยงการลงโทษจากตระกูลหยางไปไม่ได้”
“จะ จะ เจ้าทำให้คนของข้าบาดเจ็บ จะ เจ้ารู้หรือไม่ว่า
