ข้าเป็นใคร ? ข้าคือนายน้อยตระกูลหยาง” หยางเทียโกรธจนหน้าซีดและชี้นิ้วไปที่เจี้ยนเฉิน เขาโกรธอย่างมาก
“ตระกูลหยาง ? ” สีหน้าของเจี้ยนเฉินยังคงเดิม เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ชายหนุ่มและถามขึ้นมา “ใช่ตระกูลของหยางไคหรือไม่ ? ”
สีหน้าของหยางเทียดูดีขึ้นมาเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาคิดว่าเจี้ยนเฉินกลัวขึ้นมาแล้ว ตอนนั้นสีหน้าเขาแสดงความภูมิใจออกมา เขาพูดขึ้นด้วยท่าทีหยิ่งทะนง “ถูกต้อง หยางไคคือทวดของข้า ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่ได้โง่งมจนไม่รู้อะไร ในเมื่อเจ้ารู้จักกับทวดของข้า หากเจ้าฉลาด จงคุกเข่าและคำนับ 9 ครั้ง แล้วข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องลำบากกับเรื่องในวันนี้”
หยางเทียคงได้แต่โทษกับการมองไม่เห็นรายละเอียดปลีกย่อยใด ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่เห็นว่าเจี้ยนเฉินยังใจเย็นอยู่ได้เมื่อพูดถึงชื่อหยางไค สีหน้าของเจี้ยนเฉินไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ได้เผยท่าทีหวาดกลัวใด ๆ ออกมา เขาถึงกับพูดชื่อหยางไคโดยตรงโดยไม่ใส่คำว่าผู้อาวุโสแบบที่คนอื่นทำ
“ทวดของเจ้าก็มีความแข็งแกร่งอยู่บ้าง แต่รู้รึไม่ว่ามีกี่คนที่แข็งแกร่งกว่าทวดของเจ้า มันมีคนที่เจ้าไม่อาจจะหาเรื่องได้อยู่ เจ้าคงจบลงด้วยการถูกสังหาร” เจี้ยนเฉินพูดอย่างใจเย็น เสียงของเขาฟังดูเย็นชาแล้วพูดต่อ “ ข้าจะปล่อยเจ้าไปในครั้งนี้เพราะทวดของเจ้า แต่แค่ครั้งนี้เท่านั้น”
“ถูกต้อง มันมีคนมากมายที่แข็งแกร่งกว่าทวดของข้าในโลกนี้ แต่เจ้าไม่ใช่หนึ่งในนั
