้น ยิ่งกว่านั้นเจ้าเองก็ไม่มีสิทธิมาพูดกับข้าด้วยฐานะที่ต่ำต้อยเช่นนี้ แต่ข้าจะจดจำสิ่งที่เจ้าพูดไว้ในวันนี้ ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะมีท่าทีหยิ่งทะนงแบบนี้ต่อไปได้นานแค่ไหน” หยางเทียพูดขึ้นมาด้วยความโกรธ เขารู้ว่าเขาไม่ใช่คู่มือของเจี้ยนเฉิน ดังนั้นเขาจึงได้แต่กลับไปเพื่อขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ๆ
หลังจากนั้นเขาก็หันกลับไปหารั่วรั่วและพูดขึ้นว่า “รั่วรั่ว ไปกันเถอะ ! ”
“นายน้อยหยาง ข้ายังเลือกกระบี่ไม่เสร็จ เจ้ากลับไปก่อนได้เลย” รั่วรั่วพูดกับหยางเทีย
สีหน้าของหยางเทียบิดเบี้ยวไป เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วหันกลับก่อนจะเดินออกไปด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
“หยางเทีย รอข้าก่อน ! ” หญิงสาวที่หยิ่งทะนงบอกลารั่วรั่วและรีบตามหยางเทียไปพร้อมกับยามของนาง
“กระบี่นี่ราคาเท่าไหร่ ? ” เจี้ยนเฉินมองไปที่กระบี่ที่เขาสนใจและถามคำถามกับเจ้าหน้าที่อีกครั้ง
เจ้าหน้าที่นั้นยืนอยู่ข้างเจี้ยนเฉิน ตอนนั้นนางเกือบจะร้องไห้ออกมา นางไม่สนใจว่าเจี้ยนเฉินมาที่นี่เพื่อซื้อกระบี่จริง ๆ หรือไม่ แม้ว่านางจะได้รับรางวัลก้อนโตหากขายกระบี่บินคุณภาพสูงได้ แต่นางก็ไม่สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป นางหวังแค่ว่าเจี้ยนเฉินจะออกจากร้านไปให้เร็วที่สุดและตระกูลหยางจะมองข้ามนางไป
ศาลากระบี่แท้จริงไม่ได้กลัวตระกูลหยางด้วยภูมิหลังที่มี แต่นางเป็นแค่ลูกจ้างที่ไม่มีภูมิหลังใด ๆ นางเป็นคนพา เจี้ยนเฉินมายังชั้นสอง เพราะแบบนั้นหากตระกูลหยางตัดสินใจจะเอาเรื่
