นั้นเดิมทีก็ควรปิดเป็นความลับ”
สามีภรรยาตระกูลอวิ๋นรู้เพียงแต่อวิ๋นเจียวนำยาป้องกันโรคระบาดออกมาแจกจ่ายก็กังวลใจไม่น้อยอยู่แล้ว หากพวกเขารู้ว่านางมียาที่สามารถรักษาโรคระบาดได้ คงยิ่งกังวลใจกว่านี้เป็นแน่
“ใช่แล้ว พวกเราไม่ได้หวังความดีความชอบอันใด แต่นายอำเภอผู้นั้นช่างน่ารังเกียจนัก เหตุใดท่านจึงต้องยกความดีความชอบเช่นนี้ให้เขาด้วย?”
ฉู่อี้หัวเราะ “ก็เพราะข้ารับของขวัญจากพวกเขามาอย่างไรเล่า เจ้าไม่รู้หรือไงว่ามีทั้งอัญมณีสองหีบใหญ่ กับตั๋วเงินอีกหลายหมื่นตำลึงเชียวนะ”
อวิ๋นเจียวจ้องมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ แต่นางรู้ดีว่าฉู่อี้ไม่น่าจะโลภเงินทองเพียงน้อยนิดเช่นนี้ เขาย่อมมีเป้าหมายของตนเอง
อวิ๋นโส่วจงรีบพูดไกล่เกลี่ย “เจียวเอ๋อร์ เซ่าชิงมีแผนการของเขา เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย”
อวิ๋นเจียวเม้มปากแน่น ไม่เอ่ยอะไรอีก ฉู่อี้ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวลา “ท่านลุง ท่านป้า ดึกมากแล้ว พวกท่านพักผ่อนเถิด หากมีเรื่องใดก็เรียกองครักษ์ที่อยู่ด้านนอกได้เลย”
“ตกลง เจ้าก็รีบไปพักผ่อนเถิด”
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าไปส่งเขาหน่อย” กล่าวจบอวิ๋นเจียวก็เดินตามฉู่อี้ออกไปจากกระโจม
“ว่าวกระดาษที่ท่านให้ข้าสวยมาก ตุ๊กตาก็สวยมากเช่นกัน น่าเสียดายที่ข้ารักษาไว้ไม่ดี พวกมันพังหมดแล้ว”
ก่อนที่พ
