ั้นไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงต่อเจี้ยนเฉินด้วยพลังของเขา
โดยที่ไม่มีทางเลือกอื่น ปรมาจารย์เฉินหลงได้สร้างตราประกับสองอันด้วยมือของเขาและร้องออกมาว่า “ระเบิด ! ”
ค่ายกลที่ไม่สมบูรณ์ทำให้เกิดเสียงอันดัง คลื่นกระแทกพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวคร่าชีวิตผู้คนไปโดยรอบ พลังงานมีพลังมากจนแม้แต่ระดับเทพ ขั้นสูงสุดก็จะกลายเป็นเถ้าถ่านหากถูกโจมตีด้วยคลื่นกระแทก
คลื่นกระแทกทำให้เจี้ยนเฉินบาดเจ็บทันที เขาโคจรพลังบรรพกาลอย่างรวดเร็ว บนพื้นผิวของร่างกายของเขา พลังบรรพกาลดูเหมือนจะไหลผ่าน เขาใช้ร่างกายที่แข็งแรงของเขาเพื่อต้านคลื่นกระแทก
เสื้อผ้าของเขากลายเป็นฝุ่นเผยให้เห็นร่างผอมเพรียวของเขา หลังจากนั้นไม่นานรอยเลือดปรากฏขึ้นและมีเลือดไหลออกมา อย่างไรก็ตามในช่วงเวลาต่อมาแผลทั้งหมดก็สมานตัวลงในอัตราที่มองเห็นได้
“อสนีบาต ! ”
เจี้ยนเฉินพลันทำตราประทับขึ้นท่ามกลางพลังงานที่รุนแรง เมื่อตราประทับเสร็จสมบูรณ์ เจี้ยนเฉินก็กลับกลายเป็นสายฟ้า ดูเหมือนเขาจะกลายเป็นกระบี่ที่มีขนาดใหญ่มากพุ่งไปทางปรมาจารย์เฉินหลงด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ
ปัง !
เจี้ยนเฉินใช้อสนีบาตเพื่อแทงปรมาจารย์เฉินหลงด้วยร่างกายของเขาเอง เกราะจากคำจารึกของแผ่นอาคมแปดเหลี่ยมของเฉินหลงแข็งทื่อ ในขณะที่พลังอันน่าสะพรึงกลัวทำให้เขากระเด็นอยู่ห่างออกไป
แม้ว่าปรมาจารย์เฉินหลงอยู่ในขั้นเหนือเทพ แต่เขาก็มุ่งเน้นการฝึกฝนไปที่ค่ายกล การต่อสู้แบบประชิดเป็
