ับรั้วกั้น เลือดไหลนองพื้น
ตอนนี้ร้านขายยาในเถาเป่าจัดยาที่อวิ๋นเจียวต้องการเรียบร้อยแล้ว “ยาที่ใช้รักษา ดิฉันแบ่งเป็นซองที่ต้องรับประทานในแต่ละครั้งให้เรียบร้อยตามที่คุณลูกค้าต้องการแล้ว แล้วยังแยกตามระดับความรุนแรง เป็นระดับเบา ปานกลาง และรุนแรง แต่คุณลูกค้าคะ แนะนำให้ส่งตัวคนไข้ไปโรงพยาบาลหลังจากที่อาการคงที่แล้ว และอย่าลืมฆ่าเชื้อโรคในบริเวณที่เกิดโรคระบาดด้วยนะคะ”
“ค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ ฉันซื้อผงฆ่าเชื้อแล้วค่ะ”
“ท่านแม่ ข้าไปเอายานะเจ้าคะ” อวิ๋นเจียวบอกฟางซื่อเสร็จก็ปีนไปที่หลังรถม้า เปิดหีบใบหนึ่งออกบังสายตา
ตอนที่นางปีนกลับมาในมือก็ถือขวดกระเบื้องใบหนึ่ง “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านรีบกินยาเม็ดนี้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ เป็นยาป้องกันโรคระบาด อ้อ อีกอย่างหลังจากกินยาครึ่งชั่วยาม ห้ามกินอะไรทั้งนั้นนะเจ้าคะ”
ฟางซื่อและอวิ๋นโส่วจงได้ยินดังนั้นก็รีบกลืนยาเม็ดที่อวิ๋นเจียวให้ลงท้อง ส่วนอวิ๋นเจียวก็รีบดื่มน้ำและกินยาตามหลัง แต่นางกำลังหนักใจว่าครั้งนี้ทั้งผงฆ่าเชื้อและยารักษาโรคมีจำนวนมาก จะนำออกมาอย่างไรให้ไม่เป็นที่สังเกต
นางไม่อยากช่วยชีวิตชาวบ้านทั้งหมู่บ้านเสร็จแล้วตนเองก็ถูกมองว่าเป็นปีศาจร้าย ขณะที่กำลังกลุ้มใจอยู่นั้น ด้านนอกก็กลับส่งเสียงดังโวยวายขึ้นมาอีกครั้ง
“
