นายร้อยผู้รับผิดชอบปิดล้อมพื้นที่นี้หน้าซีดเผือด พวกเขาก้มลงคำนับเพียงชั่วครู่ เหตุใดท่านโหวรองถึงได้พุ่งตัวเข้าไปในเขตกักกันโรคเสียแล้ว!
เช่นนี้จะทำเช่นไรดี? แต่จะทำเช่นไรได้เล่า? คำสั่งที่พวกเขาได้รับคือวางเพลิงเผาหมู่บ้านหลังพลบค่ำ! แต่บัดนี้ท่านโหวมาแล้ว ใครเล่าจะกล้าลงมือ?
นายร้อยรีบส่งนายทหารสองนายกลับไปรายงานที่กองทหารรักษาการณ์ จางหลิงและคนอื่นๆ ที่รีบรุดมาถึงก็ต้องการเข้าไปเช่นกัน ทว่ากลับถูกฉู่อี้หยุดไว้
“รอฟังคำสั่งอยู่ด้านนอก!”
“ขอรับ!” ถึงแม้จางหลิงจะมีคำถามมากมาย ทว่าหน้าที่ของเขาก็คือเชื่อฟังคำสั่งของท่านโหว
แม้ท่านโหวจะสั่งให้เขาไปตายก็ตามที แต่ไม่สิ บัดนี้ดูเหมือนท่านโหวจะเป็นฝ่ายเสี่ยงเองเสียมากกว่า! จางหลิงร้อนใจขึ้นมาในทันที ดูเหมือนทุกคราที่เป็นเรื่องของตระกูลอวิ๋น ท่านโหวของพวกเขาจะตื่นตระหนกอยู่เสมอ
บอกว่าปลอมตัวออกตรวจราชการ เหตุใดถึงได้เปิดเผยฐานะโดยไม่ลังเลเช่นนี้เล่า?
ชาวบ้านที่อยู่ด้านในมิใช่คนโง่เขลา ก่อนหน้านี้ที่คิดจะพังด่านกั้นออกมา ก็ถูกสังหารไปหลายคน ทำให้พวกเขาสงบลงได้ชั่วคราว
แต่บัดนี้ท่านโหวมาแล้ว พวกเขาย่อมรู้ดีว่าโอกาสมาถึงแล้ว
ทันใดนั้นทุกคนจึงคุกเข่าลง คำนับฉู่อี้
“ขอท่านโหวช่วยชีวิตด้วยขอรับ!”
“ท่านโหว ที่นี่มีโรคระบาดเกิดขึ้น
