ชาวบ้านได้ยาไปแล้ว ต่างก็รับประทานยาเม็ดที่เล่าลือกันว่าป้องกันโรคระบาดได้ พอได้ยาก็พากันดีอกดีใจ ต่างคนต่างวิ่งกลับบ้าน
ไม่นานนัก จางหลิงก็ซื้อของที่ฉู่อี้สั่งมาครบแล้ว อวิ๋นเจียวกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างหูฉู่อี้อีกรอบ ฉู่อี้มองนางด้วยความชื่นชมมากขึ้น เด็กหญิงอายุหกขวบ มีเหตุผล ไม่ตื่นตระหนกแม้เผชิญกับโรคระบาด
เขาไม่รู้เลยว่าโรคอหิวาตกโรคนั้น หากเทียบกับยุคที่อวิ๋นเจียวจากมาแล้วนั้นนับว่ามิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร! ในเมื่อนางมียา ย่อมไม่หวั่นเกรง
โอ่งใบใหญ่สิบใบและถังไม้นับไม่ถ้วนถูกนำมาวางเรียงรายนอกแนวรั้วป้องกัน จากนั้นจางหลิงก็สั่งให้คนเทน้ำที่ซื้อมาสองเกวียนลงในโอ่งใบใหญ่ ก่อนจะให้คนออกไปซื้อน้ำเพิ่ม
ฉู่อี้สั่งให้คนผสมผงฆ่าเชื้อกับน้ำ และสั่งให้ยกหม้อใบใหญ่ที่เพิ่งซื้อมาตั้งบนเตาหินที่ก่อขึ้นอย่างง่ายๆ บ้างก็ต้มน้ำ บ้างก็ต้มยา
องครักษ์ที่เขาพามาด้วยต่างเร่งมือทำงานอย่างขะมักเขม้น เมื่อนายกองประจำกองทหารรักษาการณ์ท้องถิ่น ตำแหน่งขุนนางขั้นเจ็ดและนายอำเภอมาถึง ก็เห็นภาพเช่นนี้
“นายอำเภอเปาชิงแห่งอำเภอไคอัน นายกองประจำกองทหารรักษาการณ์อำเภอไคอัน อู๋อวี่ ขอคารวะท่านโหว!”
ใบหน้าทั้งสองแนบชิดพื้น ฉู่อี้จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา ทำเอาทั้งสองหนาวสะท้านไปถึงกระดูกส
