ันหลัง
ฉู่อี้ไม่มีทีท่าจะให้พวกเขาลุก คนที่พวกเขานำมาก็คุกเข่าเรียงรายอยู่ด้านหลัง รออยู่นานก็ยังไม่ได้ยินฉู่อี้เอ่ยปากให้ลุกขึ้น ทั้งสองก็รู้ว่างานนี้ร้ายแรงเสียแล้ว
แต่ก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เม็ดเหงื่อไหลรินลงพื้น ก็ได้แต่ปล่อยให้มันไหล ไม่กล้าแม้แต่จะเช็ด
แม้ว่าตำแหน่งโหวในราชวงศ์นี้จะเป็นเพียงชนชั้นสูงที่ไม่ได้มีอำนาจทางการปกครอง แต่ก็ยังคงเป็นถึงชนชั้นสูงอยู่ดี
พวกเขาไม่ได้อยู่ใต้อำนาจบังคับของฉู่อี้ แต่ด้วยความที่พวกเขารู้ดีแก่ใจว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง จึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
ส่วนคนที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังพวกเขานั้น ก็ถูกจางหลิงไล่อย่างหยาบคาย “หลีกไปๆ ไม่เห็นหรือว่ากำลังยุ่งอยู่? อย่าขวางทาง!”
ขณะนั้นเอง ชาวบ้านที่ไม่ได้ติดโรคก็กลับมา ฉู่อี้สั่งให้คนของเขากั้นพวกเขาให้อยู่ห่างออกไปร้อยก้าว จากนั้นองครักษ์สี่คนก็สวมชุดคลุมป้องกัน สวมผ้าปิดปากและถุงมือ แต่ละคนถือถังน้ำยาฆ่าเชื้อ แล้วเริ่มฉีดพ่นบริเวณแนวป้องกัน
ไม่นานนัก พื้นที่อย่างน้อยสี่ร้อยตารางเมตรก็ถูกฉีดพ่นด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อจนทั่ว จากนั้นองครักษ์ก็เริ่มตอกเสา ปักหลัก ใช้ผ้าที่ซื้อมาล้อมเป็นที่พักชั่วคราวสี่ห้าหลัง
ต่อมาพวกเขาก็ตักน้ำร้อนที่ต้มไว้ใส่ถัง เติมผงฆ่าเชื้อ แล้วนำไปวางไว้ในที่พักชั่วคราวแต่ละหลัง พร้อมก
