ับเตรียมเสื้อผ้า ถุงเท้า รองเท้าใหม่ และสบู่ก้อนเล็กๆ ไว้ในนั้น
จากนั้นก็ถอยออกมาและประกาศแจ้งกระเบียบให้ชาวบ้านทราบจากระยะไกล ชาวบ้านกลัวว่าฉู่อี้จะไม่ดูแลพวกเขา จึงให้คนที่เป็นผู้นำในหมู่บ้านออกมาช่วยดูแลความสงบ จัดการชาวบ้านให้อยู่ในระเบียบ
“…ให้พวกเจ้าอาบน้ำฆ่าเชื้อ ก็เพื่อฆ่าเชื้อโรคที่อาจติดมากับตัวพวกเจ้า! ทุกคนจงตั้งใจฟังให้ดี! เข้าไปแล้ว ถอดเสื้อผ้าออกและโยนทิ้งไปทั้งหมด คนข้างนอกจะใช้ไม้ไผ่เขี่ยเสื้อผ้าที่สกปรกมารวมกัน แล้วจุดไฟเผาทิ้ง…”
“อีกอย่าง นับจากนี้เป็นต้นไป อาหารและน้ำดื่มของพวกเจ้าให้มารับตรงนี้… ข้าขอย้ำอีกครั้ง หากผู้ใดไม่ทำตามกของท่านโหว เช่นนั้นท่านโหวของข้าก็จะไม่สนใจดูแลพวกเจ้าอีกต่อไป”
“ขอรับ! ขอบพระคุณท่านโหวที่เมตตา!”
เมื่อรู้ว่ายังมีความหวังที่จะมีชีวิตรอด ชาวบ้านต่างก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ต่างสำนึกในบุญคุณของฉู่อี้ พากันสรรเสริญว่าเขาเป็นพระโพธิสัตว์จุติมาโปรดสัตว์
ชาวบ้านยืนต่อแถวอาบน้ำ ใครอาบน้ำเสร็จก็ยกถังน้ำที่ใช้แล้วออกมา แล้วช่วยกันยกถังน้ำสะอาดถังใหม่เข้าไป ชาวบ้านที่อาบน้ำเสร็จแล้วจะถูกจัดการให้สวมชุดคลุม สวมผ้าปิดปากและถุงมือ จางหลิงทำตามคำสั่งของฉู่อี้มอบหมายงานให้ชาวบ้านเหล่านี้
พวกองครักษ์ขนปูนขาวสองเกวียนเข้าไ
