“โอ้…”
หลิวเป่าสวมชุดขุนนางผ้าแพรต่วนสีดำ บนชุดปักลายเหยี่ยวบินแววตาดุดัน ส่วนชายล่างของชุดปักลายสุนัขป่าแยกเขี้ยวขู่คำราม สัญลักษณ์ของเหยี่ยวและสุนัข สื่อความหมายถึงข้ารับใช้ของฮ่องเต้
“ข้าน้อยตรวจสอบแล้ว อวิ๋นฉี่เยว่ผู้นี้เดิมเป็นชาวเมืองหลวง ต่อมาได้ติดตามบิดามารดากลับบ้านเกิด จากนั้นก็ได้ช่วยชีวิตฉู่อี้ เจิ้นหย่วนโหว ฉู่อี้จึงทุ่มเงินจ้างตั่งคั่วกับหม่าจื้อหลินไปช่วยครอบครัวของเขาก่อสร้างบ้านเรือน ต่อมาตั่งคั่วกับหม่าจื้อหลินก็รับตัวเขาและน้องชายเป็นศิษย์ ครั้งนี้อวิ๋นฉี่เยว่ติดตามหม่าจื้อหลินเข้าเมืองหลวงเพื่อคอยดูแล และคนที่เขาซื้อไว้ เป็นสหายเก่าของเขาขอรับ”
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นของหลิวเป่าเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน เขากำลังเขียนบางอย่างอยู่พอดี เมื่อฟังลูกน้องรายงานจบก็เขียนเสร็จพอดี เขาโยนพู่กันลงในกระบอกล้างพู่กัน พลางเอามือไพล่หลังเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ดวงตาคมกล้าดุจเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อจ้องมองไปยังที่ไกล
“เพื่อทดแทนบุญคุณ ฉู่อี้ลงทุนมากจริงๆ! ไม่ต้องเสียเวลาไปกับคนแซ่หม่าแล้ว เรียกคนกลับมาเถอะ”
“ใต้เท้าช่างหลักแหลมยิ่งนัก คนแก่กับเด็กสองคนนั้นไม่รู้จักคิด รอบนี้ใครๆ ก็ไม่กล้าโผล่มา แต่พวกเขากลับกล้าออกมา แท้จริงก็เป็นเพียงคนโง่เขลาเบาปัญญาสองคน” หลิว
