ตามพวกเขา อย่าให้พวกคนที่ไม่รู้อะไรบังอาจไปรบกวนพวกเขาได้”
“ขอรับ ท่านโหว!” เมื่อได้รับคำสั่งจางหลิงก็ทำสัญญาณมือ ทันใดนั้นก็มีองครักษ์สี่คนปรากฏตัวขึ้นจากป่าข้างทางแล้วควบม้าจากไปอย่างรวดเร็ว
ต่อให้รถม้าจะเร็วแค่ไหนก็เร็วไม่เท่ากับม้าที่ไม่ได้บรรทุกสัมภาระมากมาย ประมาณสองเค่อ [1] ต่อมา องครักษ์ชุดธรรมดาคนหนึ่งก็รีบกลับมาจากทางเบื้องหน้า
สารถีรีบหยุดรถม้า องครักษ์คนนั้นกระโดดลงจากหลังม้า คุกเข่าลงข้างหนึ่ง ประสานมือพลางเอ่ยรายงาน “เรียนท่านโหว หมู่บ้านข้างหน้าเกิดโรคระบาด เส้นทางเข้าเมืองจิ่วเจียงถูกปิดตาย รถม้าของตระกูลอวิ๋นเพิ่งเข้าไปในเขตนั้น และถูกปิดล้อมอยู่ข้างในขอรับ!”
“อะไรนะ? รถม้าของตระกูลอวิ๋นถูกปิดล้อมอยู่ในเขตโรคระบาดงั้นหรือ?” ฉู่อี้รีบเปิดม่านรถม้าออก ใบหน้าเย็นชาเอ่ยถาม
“ขอรับ ท่านโหว พวกเขาเพิ่งเข้าไปในเส้นทางนั้นก็ถูกปิดล้อม ข้าน้อยไร้ความสามารถ ไล่ตามไม่ทัน ขอท่านโหวลงโทษ!” เห็นรถม้าอยู่รำไรแล้วแท้ๆ แต่กลับ…
องครักษ์คนนั้นใจคอไม่สงบ ไม่รู้ว่าท่านโหวจะลงโทษเขาอย่างไร
“ท่านโหว ข้างหน้าเกิดโรคระบาด พวกเรากลับ…”
“ไปต่อ! รีบไป!” จางหลิงยังพูดไม่ทันจบ ฉู่อี้ก็สั่งตัดหน้า
ทุกคนที่ได้ยินต่างตกใจจนคุกเข่าลง “ขอท่านโหวโปรดไตร่ตรอง!” ข้างหน้านั่นเกิดโรคระบาด ผู้คนต่
