…”
“ให้เราเข้าไปในสุสาน เราจะเป็นหนี้บุญคุณเจ้า เจ้าจะให้เราทำอะไรก็ได้ในอนาคต…”
ขั้นเทพทั้งสี่ของตระกูลวายเนอร์ส่งเสียงเอะอะ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากเจี้ยนเฉินได้ พวกเขาทั้งหมดเริ่มเสนอเงื่อนไขให้เจี้ยนเฉินในการปล่อยตัวพวกเขาไป
เมื่อถึงตอนนี้หกวินาทีผ่านไปแล้วและสองในสามของทางเข้าก็ปิด
เจี้ยนเฉินไม่หวั่นไหวเลย เขาใช้กระบี่หิมะบินแทงออกไปด้วยความเร็วสูง เขาแลกกับบาดแผลเพิ่มอีกสองสามแผล เขาบังคับให้ขั้นเทพทั้งสี่ที่กำลังเสียสติต้องถอยหลังกลับไปหลายพันเมตร
ทางเข้าสู่สุสานของราชาเทพต้วนมู่มีขนาดเล็กลงเรื่อย ๆ
“ไม่,ไม่,ไม่ ! ให้ข้าเข้าไป ! อย่าขวางทางข้า ให้ข้าเข้าไปข้างใน…”
“เรารู้อยู่แล้วว่าสุสานอยู่ที่ไหน หากเจ้าไม่ให้เราเข้าไป เราจะป่าวประกาศที่ตั้งของสุสานให้โลกรู้ ! เจ้าคงทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในนั้นไปตลอดชีวิต … ”
“ใช่ หากเจ้าไม่ให้เราเข้าไป เราจะไม่ปล่อยให้เป็นเรื่องง่าย เมื่อมีการประกาศที่ตั้ง จอมยุทธจะรวมตัวกันที่นี่อย่างแน่นอน เจ้าเสร็จแน่หากเจ้าออกมา…”
กลุ่มขั้นเทพแห่งตระกูลวายเนอร์เปล่งเสียงดังกังวานด้วยความโกรธ ดวงตาของพวกเขากลายเป็นสีแดงก่ำ มันเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและความเกลียดชังที่รุนแรง
ทางเข้าสุสานของราชาเทพต้วนมู่ได้ลดขนาดลงเหลือครึ่งหนึ่งแล้ว
เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเมื่อเขาได้ยินคำพูดของขั้นเทพทั้งสี่ เขาหันกลับไปและเห็นทางเข้าสุสานที่กำลังจะปิด เขาใช้ปราณกระบี่ต
