กตระกูลโม่ พวกนั้นต่างก็มีสภาพน่าอดสู ไม่น่าแปลกใจที่อันโดฟูก็เป็นหนึ่งในนั้น
ชัดแล้วว่าพวกเขาได้รู้ว่าตระกูลอันโดนนั้นพ่ายแพ้ พวกเขาได้กลายเป็นนักโทษ แม้แต่บรรพชนตระกูลอันโดก็ไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้
ตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายขึ้นมาเมื่อมองไปยังอันโดฟู เขาไม่อาจจะทิ้งอันโดฟูไว้ที่นี่ได้ เผื่อว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเมื่อเจี้ยนเฉินออกไปยังตระกูลลู่ ยังไงซะเมื่อเจี้ยนเฉินออกจากที่นี่ไป มันก็ไม่มีใครที่สามารถจัดการกับอันโดฟูได้ อันโดฟูอาจจะพาคนของตัวเองหนีไปได้
แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บหนักแต่โม่หลิงก็ยังไม่อาจจะตามอีกฝ่ายทัน หากอีกฝ่ายหนีไป
“อันโดฟู ไปตระกูลอันโดกับข้า” เจี้ยนเฉินบอกกับอันโดฟู เป้าหมายเดิมของเขาคือตระกูลลู่นั้นได้เปลี่ยนไปเป็นตระกูลอันโดแล้ว
อันโดฟูสลด เขาพยักหน้าตอบรับและไม่ได้พูดอะไรมาก เขาได้พาเจี้ยนเฉินไปยังตระกูลอันโดเพื่อที่เขาจะได้มอบสมบัติของตระกูลให้กับเจี้ยนเฉิน
“พี่โม่หลิง ข้าจะไปที่ตระกูลอันโดก่อน ข้าคงต้องรบกวนท่านให้รวบรวมสมบัติจากตระกูลลู่” ในเวลาเดียวกัน เจี้ยนเฉินก็ได้ส่งข้อความให้กับโม่หลิง
“ไม่ต้องกังวล น้องเจี้ยนเฉิน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง” ห่างไปหลายแสนกิโลเมตร โม่หลิงได้ฆ่าผู้อาวุโสคนสุดท้ายของตระกูลลู่ก่อนจะตอบกลับเจี้ยนเฉิน เขาได้บินไปยังตระกูลลู่พร้อมกับผู้อาวุโสอีกคนของตระกูลโม่ แม้ว่าตระกูลลู่จะยังมีจอมยุทธขั้นศักดิ์สิทธิ์อีก 2
